Al jaren denk je: wanneer gaan deze kelk en
het fatum der Romeinen aan hem voorbij,
aan deze familieman par grande excellence en
coureur pur sang met een body en gebeitelde kop
om U tegen te zeggen.
Want geef toe: een uit mekaar gereten lies
tijdens de vleesetende Tour met daar bovenop
de Vuelta die Wouts knie tegen rotsen
deed ontploffen, een abattoir dat deed denken
aan weerloze dieren op het consumptiealtaar,
was dit echt niet van het slechte te veel?
In 1000 en 1 feestelijke huiskamers hoort men
vandaag ‘Ik heb me samen moeten rapen’,
ziet men de tranen als gouden druppels in ogen
die een ingehouden zegeroes uitstralen.
Geen uitbundig zwaaien met zegebloemen
wel die ene hemelwaarts gerichte vinger,
wijzend naar de ster die Michael Goolaerts is geworden,
een mooie jonge soldaat gesneuveld op weg naar Roubaix,
net zoals Miguel dat 45 lange jaren geleden
tijdens zijn ultieme hellekoers heeft gedaan,
ik keek machteloos toe en zag hoe mijn geluk
toen als een purperen zeepbel uit mekaar spatte.
Diep onder de zwarte versteende aarde van Le Nord
kijken dode mijnwerkers toe, onbeweeglijk en stil.
willie verhegghe
