.jpg)
 |
| Paul Rigolle (l) en Frank Pollet (m) in Puyvelde |
De ontluikende lente doet hem uitkijken
naar de cipressen en landhuizen langs
de Strade Bianche, naar de Bloemenrivièra
en de iconische fontein in Sanremo.
Naar de ongenadige landerijen ook
in eigen land, de Plugstreets op weg naar
Wevelgem en de zelfkastijding op de kasseien|
richting de mythische velodroom van Roubaix.
In het heetst van de zomer wil hij wel eens
de flanken van de Ventoux bedwingen, om
vervolgens een wijle te flaneren in Parijs,
langs Montmartre en de Champs-Elysées.
Diep in den herfst echter is ’t triestig dat het
regent en spaart hij aldus de benen. In den
herfst kiest hij voor zijn binnenverblijf en laat hij
zich gewillig verleiden door Sarah, zijn sirene.
Patrick Cornillie
Al jaren denk je: wanneer gaan deze kelk en
het fatum der Romeinen aan hem voorbij,
aan deze familieman par grande excellence en
coureur pur sang met een body en gebeitelde kop
om U tegen te zeggen.
Want geef toe: een uit mekaar gereten lies
tijdens de vleesetende Tour met daar bovenop
de Vuelta die Wouts knie tegen rotsen
deed ontploffen, een abattoir dat deed denken
aan weerloze dieren op het consumptiealtaar,
was dit echt niet van het slechte te veel?
In 1000 en 1 feestelijke huiskamers hoort men
vandaag ‘Ik heb me samen moeten rapen’,
ziet men de tranen als gouden druppels in ogen
die een ingehouden zegeroes uitstralen.
Geen uitbundig zwaaien met zegebloemen
wel die ene hemelwaarts gerichte vinger,
wijzend naar de ster die Michael Goolaerts is geworden,
een mooie jonge soldaat gesneuveld op weg naar Roubaix,
net zoals Miguel dat 45 lange jaren geleden
tijdens zijn ultieme hellekoers heeft gedaan,
ik keek machteloos toe en zag hoe mijn geluk
toen als een purperen zeepbel uit mekaar spatte.
Diep onder de zwarte versteende aarde van Le Nord
kijken dode mijnwerkers toe, onbeweeglijk en stil.
willie verhegghe
voordat de nog onwennige wielen verzanden
sissen de banden achter een orkaan van woorden
over de waterdiepte in menig karrespoor
wat is er mooier dan het schillen van voorspelling
wanneer een ijzeren wet in ongelijkheid smelt
en waterig afziet van oplaadbare brandstof
het lijkt op fietsen in een doodlopende loopgraaf
banden doen trekvogels na en kiezen de kortste weg
zonder hun vleugels vroegtijdig te strijken
De oer-Hollandse windmolen draait triomfantelijk rondjes
in de regenzwangere lucht op deze Lage Landen Hoogdag
van bier en braadworst kwistig gekruid met het rennerszweet
dat in de hitsige supportersogen openspat.
De atleet met de fenomenale corpus-allure
van klassieke Griekse standbeelden zweeft
als een albatros over het met een joelende massa
bevolkt parcours, behendig als een oranje hinde,
met een motor die al de rest doet tegenpruttelen,
een Ferrari in een race tegen deux chevaux-tjes.
Hellingen, waterplassen, haakse bochten en afdalingen:
ze krimpen in hun open gevecht met de renner die perfect
genetisch klaargestoomd de tegenstand vernedert en
met sierlijk gekrulde letters vloeiend geschiedenis
schrijft in het met modderdruppels bespat boek
van het winters koersen langs knotwilg en sloot.
Ergens hoog in de grijze lucht krijgt Mathieu
zonder enige twijfel de zegen van Eric De Vlaeminck,
die nu haast verdwenen andere heerser in het veld.
Sic transit gloria Fiamminghi.
willie verhegghe
De stad Roeselare zag zwart van het volk. Het was een zondag
en de Ronde van Vlaanderen was voor velen geen kermiskoers
maar een feestelijke lentedag.
Romain Maes hield zijn beide armen op het stuur en Pol Maes
hief zijn linkerarm hoog in de lucht om zijn musette te grijpen.
Velen staarden naar het komende peloton met Sylvère Maes.
Niemand dacht al aan de Italiaanse Duce of de Duitse kanselier.
Niemand droeg toen al een helm en een blikkerende zonnebril.
En wat werd er uit zulk een musette snel gegrepen en opgegeten?
Hendrik Carette
