De Vuelta van dit jaar

De Vuelta is dit jaar niet voor verliezers of losers
die almaar vallen in de valkuil van het verlangen. 
Alleen een Sloveen uit Slovenië
wint hier op één been.
Luister maar naar zijn mooie passende voornaam. 


 Hendrik Carette 



Tour des Femmes

Wat Kasia op de Ventoux
heeft  verricht

zoveel pure poëzie
krijg ik niet in een gedicht







Dolly in de Tour van 2027

Uit doorgaans goed ingelichte bron is vernomen
dat Dolly Parton zich ernstig voorbereidt 
op de Tour van volgend jaar.
Ze ziet dankzij haar weelderige boezem kans
om toe te slaan in de tijdrit, 
voorafgaande controle is niet nodig,
puur natuur heeft zo zijn voordelen. 





Rondje om de kerk

zoals je elke zomer
langs de zelfbenoemde schilders kunt slenteren
kunt lachen om reproducties en prularia 

ja zelfs over de redelijk bol liggende 
kasseien kunt struikelen
op klapstoeltjes de krappe stoep kunt blokkeren
slappe koffie en duur gebak kunt wegwerken

ja zelfs de kerk kunt ronden, zo vaak je maar wil
de slotjeshekken op gewicht kunt schatten 
kralenslingers en blikken Eiffeltorens kunt omzeilen 

ja zelfs het rammeltreintje met een overdosis
aan mobieltjes kunt negeren 
al die dingen, behalve 

op één zomerse namiddag 
dan is het theater horendol echt, opgevoerd 
in het eenmalige decor zonder try outs 
topsport op het allerhoogste niveau van Parijs 





Croix de fer

En zo gebeurt het dat je op een dag
een man geworden bent die op een fiets
een berg bedwingt. De Col de la Croix-de-Fer 
is de naam. Water stroomt de helling af,
sneeuw glimt in de verte in de zon.

Het landschap beneemt de adem, slijpt zich
in de ogen vast, benevelt je als de gedachte
in een droom. Herauten als Ignolin en Camellini
zijn ons voorgegaan. Coppi en Bartali, ook zij
reden ooit de Barrage de Maison voorbij.

Stuur, asfalt, spieren, oog. Alles afgestemd!
De weg die klimt sloopt wat je voor het laatst
had opgespaard. Het leven hier heeft aan zichzelf
genoeg. Een intens geluk is het om voor eeuwig
en een dag in dit decor een figurant te mogen zijn.


Paul Rigolle



Col d'Ornon

Leeg en gelaten
wacht ik

op de schande
en het erbarmen

van een
bezemwagen,

nooit eerder
stond mijn fiets
zo droevig

in de schaduw
van een boom





Ramses

Van het ijs naar het hete asfalt
Rollegem zag hem groot worden
Klein dorp grote honger
Geen renner die wacht op wat komt
Hij rekent niet hij rijdt
Vroeg weg ver vooruit
Van de velden rond Rollegem
Tot de grote wegen van de Tour
Een aanvaller verliest soms maar
Hij wint iets dat blijft hangen
Het❤️van wie hem ziet rijden


Helena Deleu



Monumentenpoëzie

Renners kun je niet
met elkaar vergelijken -
hun palmares wel














klik op afbeeldingen voor vergroting



















Ramses Debruyne

Welke geniale vader moet je hebben om uit de buik van je moeder
ter wereld te komen als een Ramses.
Gewoon een Ramses geboren in Rollegem.
Een jonge coureur met deze prachtige historische voornaam moet
koersen winnen en steile stenen bergen beklimmen.
Met zulk een rare roepnaam kan hij nog zeer ver gaan
(zolang hij goede benen heeft en niet valt in een ravijn
of niet zot wordt van aardse glorie).





JAN RAAS IN NINOVE AAN DE START

‘Een nijdig menneke’ (Jeroen Wielaert in
‘Pijn en glorie van de polder’/2002

Een ongewone koersdag, 23 april 1981

De prille lenteochtend is nat en grauw,
in Ninove waar de Vlaamse Ronde thuis is
met haar in het anders onooglijke Meerbeke
door een magistrale linde bekroonde eindmeet,
oogt eerder triest onder sombere wolken.
Maar op de grote nieuwe weg naar Aalst gommen
kleurrijke koerstruien alle winterse depressies uit,
renners staan aan de start te tateren voor
ze west- en zeewaarts naar Bredene trekken,
in hun rug trilt de zegeroes nog na die er
door Hennie Kuiper twee weken eerder
met veel panache werd bijeen geknokt.

Mirko op het stuur van Fons

Fons De Wolf staat als een jonge prins
te blinken in de witte trui waarin San Remo
nog oogverblindend natrilt: België ’s hoop
in de barre hongerjaren na Merckx neemt
mijn zoontje Mirko -een schuw ventje van vier-
op het kromstuur, een foto voor de eeuwigheid
in mijn heiligdom van vaderschap en koers.
Rondom het jongetje in lichtbruin winterjasje
de kleuren die van de wollen rennerstruien spatten:
Raleigh, Capri-Sonne, Daf-Trucks, Safir en
Boule d’ Or broederlijk verenigd in de kou en
een vestimentaire strijd die nu compleet is uitgestorven
want van deze sponsors valt in het hedendaags peloton
niets meer te bespeuren, wielergeschiedenis
met sponsors als Safir en Boule d’ Or die toen
gesteund door het zweet en labeur van renners
openlijk alcohol- en tabaksverslaving promootten.

Revue van kampioenen

Wat verderop staat Marc Demeyer te blinken
in zijn atletisch lichaam, een robuuste Adonis
met fiere Romeinse keizerskop en een koppel benen
die je vandaag bij Mathieu Van der Poel kan vinden.
De tragische Demeyer die een paar jaar later
uit het leven stapt of schrijf ik hier beter rijdt,
een pijnlijke nederlaag van het trillend rennersleven
in een hoofd dat de zwarte dagen niet meer aankan.
Vlakbij Marc kijkt de Hollandse klassieke hoop toe
vanachter de glazen van zijn ziekenfondsbrilletje:
de oersterke Zeeuw Jan Raas, eveneens begenadigd
met dijen om eerbiedig het hoofd voor te buigen.
Ik maan de kleine Mirko aan om naast grote Jan te gaan staan,
het jongetje krimpt in zijn al korte beentjes terwijl
de gewezen wereldkampioen hem met een monkellachje zegt
‘dat hij beter zijn moeder had meegebracht’.
Verder verloopt het poseren vlot, kort daarna wordt
de Ronde van België-rit op gang geschoten
door de keizerlijke koersdirecteur Rik Van Looy en
vallen jongetje en renner in hun normale plooi
van kind en kampioen zijn. Later die dag wint
Fons De Wolf in Bredene zonder Mirko op het stuur
de rit wat de eerder die dag in Ninove genomen foto
het apart cachet van een rake voorspelling geeft.

Miguel, gevangen tussen Parijs en Roubaix

Wat noch De Wolf noch Raas weten is dat Mirko
twee weken eerder zijn ouder broertje is verloren:
Miguel, mijn doodstrauma , in 1971 in Aalst geboren
op de dag dat Roger Rosiers won in Roubaix,
in 1981 amper een paar uur na de kasseitriomf
van zijn idool Bernard Hinault in Leuven gestorven.
Die 23ste april 1981 trilt het drama nog hevig na,
de wolken waren hoge lila voiles van verlies,
alsof de zon boven de aarde was verbannen en
simpel ademen pijn deed aan de longen.
Het kleine broertje op wieleruitstap dus met vader,
een korte vlucht naar de deugddoende roes der wielerliefde,
de vader die medelijden heeft met het jongetje
dat zijn leven lang een broer zal moeten missen.
Aan dat alles denk ik nu, na een pakkende filmmatinee
in het onvolprezen Geraardsbergen van De Muur
waar het wonder-treurige Hamnet wordt vertoond,
een film waarin de grote Shakespeare zijn zoon verliest.
Het pronkerig theater van het leven op zijn pijnlijkst,
met tranen gemengd, gevat in wat ongenadig voorbij is.

Een huis in ’s-Heerenhoek

Maar terug naar de klassieke kampioen Jan Raas,
de renner en man uit één stuk onwrikbaar porfier,
iemand die niet publiciteitsgeil te springen staat en
zijn triomfjaren herbeleeft in de discretie van zijn huis,
inclusief de pijnlijke val op de Cipressa,
zijn niet te lessen Amstel Gold Race-dorst,
de talrijke aanvaringen met tsaar Peter Post,
de deskundig neer gemepte supporter in de Tour,
zijn huldiging in het dorp waarvan nu nog schimmige beelden
van gastspreker Gerrie Knetemann overblijven.
Zijn huis in ’s-Heerenhoek, het eerder kleurloos plaatsje
met de imposante kerk en het stoere boerenpaard
in de schaduw van Corsele en zijn dreigende koeltorens.
Elke zomer houd ik er even halt met vrouw en kleinzonen
om er de reishonger te stillen en de benen te strekken
op weg naar een verblijf op Schouwen Duiveland en
het stadje waar Jacob Cats voor altijd dichter staat te zijn,
een brok in brons gegoten poëzie met meestal meeuwen
op het statig maar oneerbiedig bescheten hoofd.
De komende zomer zal ik op een julimiddag aankloppen
bij de zwijgzame wielerreus met dit gedicht in de hand,
dit gedicht vol glorierijk verleden en persoonlijke droefenis
waarin Jan geheel en al ongewild tot leven komt en
dat hem naar ik hoop wat meer respect bezorgen zal.
En mijn oprechte warmte gevat in deze woorden
uit het stukje België waar hij zo vaak lichtjes hautain
als sterke Jan met de zegebloemen stond te pronken.
Dit ‘nijdig menneke’ met brilklare kijk op de zo vaak
opgeklopte waanzin van de koers waarin alleen mannen
met karakter overleven, deze gelouterde Zeeuw op kop,
renner Raas dus, groots in zijn stilte.


uit ‘De Muur’ nr 92/maart 2026


























WOUT VAN AERT

WELKOME STOORZENDER
EN HOOP IN BANGE DAGEN

De wurggreep van de suprematie

Als een buitenaards wezen op een koersfiets,
zo flitst de regenboog-Sloveen door de dagen,
op vlakke wegen, licht hellend parcours, over cols,
een nooit geziene pletwals die supporters lam ligt
in hun taterende tongen, de slappe armen die
nu bewegingloos naast hun lijven hangen.
Duizend vragen gaan door wanhopige hoofden
die naar spanning en variatie snakken,
koers wordt voorspelbaar als onweer dat
in zwarte wolken boven het landschap hangt,
wanhoop slaat toe. En verveling.
Bewondering transformeert naar irritatie,
het onbetrouwbaar oorkussen van de duivel.
Het door Trump, Netanyahu en Poetin
met het bloed van duizenden doden en gewonden
ingekleurd onzalig en misdadig jaar 2026 hobbelt
na de klassieke aanloop verder naar de Tour,
het hoogtepunt van de snelle waanzin op bandjes
waar velen hun hoop op hebben gesteld
om ouderwets met verrukking te worden beloond.
Vraag is: wie zal Tadej bedreigen, simpel kloppen,
wie verlamt zijn buitenaardse krachten, de souplesse
waarmee hij wegspringt zonder echt te demarreren ?
Bestaat het woord weerwerk nog, wordt er uitgekeken
naar een onverwachte naam of is de winnaar
al bekend voor hij over de eindmeet snelt ?

Wout, de hoop in bange dagen

Maar laat wanhoop niet de bovenhand krijgen,
blijf geloven in deus ex machinas en duivels uit doosjes
want in het desolate landschap van de obligate winnaar valt
nog een haast religieus vereerde renner met het imago
van de verrezen Christus te bespeuren: Wout Van Aert,
al zo vaak uit de zeldzame Bijbelse doden opgestaan,
als een feniks uit de as die de verschroeiende hegemonie
van de alom gekroonde Sloveen heeft achtergelaten.
Al jaren denk je: wanneer gaan de kelk en
het fatum der Romeinen aan hem voorbij,
aan deze familieman par grande excellence en
coureur pur sang met een body en gebeitelde kop
om vol bewondering deemoedig U tegen te zeggen.
Want geef toe: een uit mekaar gereten lies
tijdens de vleesetende Tour met daar bovenop
de bloedrode Vuelta die Wouts knie tegen rotsen
deed ontploffen, een abattoir dat deed denken
aan weerloze dieren op het consumptiealtaar,
was dit echt niet van het slechte te veel ?
In 1000 en 1 feestelijke huiskamers hoorde men
hem op 12 april anno domini 2026 in Roubaix
‘Ik heb me samen moeten rapen’ stamelen,
zag men de tranen als gouden druppels in zijn ogen
die een ingehouden zegeroes uitstraalden.
Net als in het Montmartre van de Tour 2025
bleef Pogacar verweesd achter, ook daar wees Van Aert
hem de wankele weg naar de pijnlijke nederlaag.
Nu evenwel geen uitbundig zwaaien met zegebloemen
wel die ene hemelwaarts gerichte vinger,
wijzend naar de ster die Michael Goolaerts is geworden,
een jonge soldaat gesneuveld op weg naar Roubaix,
net zoals mijn Miguel dat 45 lange jaren geleden
tijdens zijn ultieme hellekoers heeft gedaan,
ik keek toen machteloos toe en zag hoe mijn vadergeluk
als een purperen zeepbel uit mekaar spatte,
de dood van deze kleine renner als ongenadig offer
dat de hoog geprezen Abraham beschaamd achterlaat,
het zwaard in de hand, dankbaar voor een goddelijke genade.
Diep onder de zwarte aarde van Le Nord
kijken dode mijnwerkers toe, onbeweeglijk en stil,
Jean Stablinski alleen leeft er nog verder,
Roubaix als tabernakel en altaar van de koerstragiek.
En de zege van de goede gele Visma-man.





Briek Schotte:

een zeer taaie en langdurige legende
(Kanegem,1919 – Kortrijk, 2004)


Deze legendarische wielrenner was 
een onsterfelijke stoere stoemper 
geboren aan de rand van het rurale land
met de onvergetelijke harde roepnaam 
Briek in plaats van het stadse Albéric. 

Hij werd later ook nog ploegleider 
want zwoegen en ploegen was hem 
op het pezige en eeltige lijf geschreven
en stampen op de pedalen zonder helm 
en zonnebril had hij als renner zèlf gedaan. 





Giro Donne

Ach, wil ik wel zien
hoe zij op de laatste dag
ook uit het rose wordt
gereden

door wat lijkt
op een verbond
van sluwe meiden,

nee, de tv gaat uit,
ik wil haar niet
opnieuw zien 
lijden





Fietsen

Op eigen kracht de Ventoux
beklimmen als je 75 bent

het piept en het kraakt
in een mythisch maan-
landschap,

mijn zoon fietst naast
me en kijkt

zoals ik ooit
op de Paterbeg
en de Kwaremont

naar mijn oude
zwoegende vader
keek





















Omwentelingen van bij de taalgrens

Burgemeester Callebaut maakte chocola
van de Summer of Love in Mille Neuf Cent Soixante-Neuf:
wat onmogelijk was in Parijs werd mogelijk
ter hoogte van Amengijs, Henegouwen! Dagen lang

daverden Vlaamse Ardennen eens niet van wieler-
omwentelingen: Frank Zappa zette de Kluisberg
op zijn kop, Syd Barrett liet knarsen geen tandwielen
maar geestverruimende middelen bij de Kwaremont,
vanuit zijn hut zag Captain Beefheart dat het goed was... 

In omgekeerde richting deed Eddy Merckx rocken
het plaveisel van de Champs Élysées, en daarmee
de koers van planeet aarde, als Tour de France-winnaar:

de wereld lag aan de voeten van de Kannibaal,
verbeelding was aan de macht, Parijs zag wel hoe lang...









Puyvelde

voor Frank Pollet

Vanuit Wijnveld en Waterstraat duik je
de archieven in, de kom van het dorp.
Feesttent en toebehoren, zon van de partij.

De dorpsoudsten groeten ons, het leven
ligt als een kermiskoers achter hen.
De bocht aan het Distelveld zorgt
voor hoogtemeters, de speaker voor
opgeklopte spanning in woorden.

Houdt de kopgroep stand of komt er straks
nog iemand om over alles heen te walsen.
Nu al - geen aswolk kan ons deren - vallen

als vanouds de duiven uit het kaalgeschoren
blauw dat van de dichter is.

En van de hemel.


Paul Rigolle


Paul Rigolle (l) en Frank Pollet (m) in Puyvelde


WACHTEN OP EEN DOORTOCHT

                    Bij de dood van Bjorg Lambrecht

En ook Jempi lag weer op het asfalt.
De eeuwig betreurde voor het hele offer
op een fiets. Het bereikte zelfs blinden en doven.
De uitzaaiing van een gebroken ademtocht.
Zet een kruis achter iemand zijn naam en hij valt
samen met dat geïsoleerd leesteken.

Renners aan gruzelementen het went niet.
Hun penseellijnen zijn te lief voor de dood.
Hun aderbreuk bestaat uit bange dromen.
Archeologen diepen hun pad uit tot aan
het restvuur van hun zijn.

De blanco pagina van een rit terwijl er
gewacht werd op een doortocht.
Het slaat in ter hoogte van de lucht.
Een oog op winst draait nog steeds weg.
Als alles stil wordt
wordt alles luider.

In Polen was het water glad geworden.
Voor de stuurfout van wat echt niet kon.
Een hek ging neer achter de ribben.
Eerst nog gefluister dan gestameld bloed.
En op een schouder de schreeuw van de vlinder.

Gevallen helden hangen halfstok.
Nog het meest in hun truien en hun sokken.
Hoe moet hun poëzie zich voelen bij
de ontvreemding van hun daggedicht.
Dood wordt pas dood bij aankleding.
Bij het kruisen van een vloek.

Geert Jan Beeckman



VENTOUX

                                                 Voor Tommy

Iemand zei me dat het iets
met je blijft doen zeker als daar
geen verkleinwoorden voor zijn
als zwart-wit het in herinnering
blijft halen van kleur.

Taal plooit als het een geheugen heeft
waar pijn eerst nog eenzaamheid verdraagt
dan een doortrapt hart krijgt
tussen de kaalslag van een maanlandschap.
Het loopt nog steeds mensen in
het valt nog altijd in slagschaduw
waar het verlies van een pedaalslag heerst
tot een leven naast een lijf wordt gelegd.

Het blijf hangen het ene oog in
maar nooit meer de beiden uit
want wat je blijft zien
berg die niet onderdoet voor een rouwkapel
hondenstiel die in zijn flank sterft
eerst het zwijmelen nog
maar ook hitte had
geen medelijden.

Vijftig jaar geleden is nog altijd de tijd
dat iemand voor de top uit het zicht verdween
geel wou halen de hoogste prijs betaalde
voor het doodgaan van meer dan een luchthartige tong.

Het heeft zijn monument
het is een klimwoord voor altijd
prachtig uitzicht voor de gevallen held
nog steeds komt hij de bocht om
voor de laatste ademtocht
op de rug van de naam Ventoux.
Als hij voorbijkomt vergeet je eigenliefde
liederen voor de zegebloemen
want er zijn geen bomen op weg naar nergens
er is geen redding in aantocht
zo dus dat alles blijft strijden tegen wind en doem
dat je buigt en daarmee groet.

Geert Jan Beeckman



Wout van Aert

Des winters zie je hem rondstruinen
in De Kuil van Zonhoven en de duinen van
Koksijde. Of vertoeft hij gaarne een stonde
in Gavere, rond het kasteel Grenier.

De ontluikende lente doet hem uitkijken
naar de cipressen en landhuizen langs
de Strade Bianche, naar de Bloemenrivièra
en de iconische fontein in Sanremo.

Naar de ongenadige landerijen ook
in eigen land, de Plugstreets op weg naar
Wevelgem en de zelfkastijding op de kasseien|
richting de mythische velodroom van Roubaix.

In het heetst van de zomer wil hij wel eens
de flanken van de Ventoux bedwingen, om
vervolgens een wijle te flaneren in Parijs,
langs Montmartre en de Champs-Elysées.

Diep in den herfst echter is ’t triestig dat het
regent en spaart hij aldus de benen. In den
herfst kiest hij voor zijn binnenverblijf en laat hij
zich gewillig verleiden door Sarah, zijn sirene.


Patrick Cornillie





Het levenswerk van Wout van Aert anno 2026

of
op weg naar Roubaix met Michael en Miguel

Al jaren denk je: wanneer gaan deze kelk en
het fatum der Romeinen aan hem voorbij,
aan deze familieman par grande excellence en
coureur pur sang met een body en gebeitelde kop
om U tegen te zeggen.

Want geef toe: een uit mekaar gereten lies
tijdens de vleesetende Tour met daar bovenop
de Vuelta die Wouts knie tegen rotsen
deed ontploffen, een abattoir dat deed denken
aan weerloze dieren op het consumptiealtaar,
was dit echt niet van het slechte te veel?

In 1000 en 1 feestelijke huiskamers hoort men
vandaag ‘Ik heb me samen moeten rapen’,
ziet men de tranen als gouden druppels in ogen
die een ingehouden zegeroes uitstralen.

Geen uitbundig zwaaien met zegebloemen
wel die ene hemelwaarts gerichte vinger,
wijzend naar de ster die Michael Goolaerts is geworden,
een mooie jonge soldaat gesneuveld op weg naar Roubaix,
net zoals Miguel dat 45 lange jaren geleden
tijdens zijn ultieme hellekoers heeft gedaan,
ik keek machteloos toe en zag hoe mijn geluk
toen als een purperen zeepbel uit mekaar spatte.

Diep onder de zwarte versteende aarde van Le Nord
kijken dode mijnwerkers toe, onbeweeglijk en stil.


willie verhegghe



WIJ RENNERS

Morgen moeten wij weer
de ruggen en de daver over
waar een heelal van stof wacht
en het hele offer ligt.

Wat ons daar trapt is de hel
door het hart van oude namen
als Wallers-Arenberg een land
berucht om zijn archeologie
van gruzelementen.

Eens per jaar schrikken wij daar
de stilte op met onze ribben
en het peloton van onze adem
een doortocht die klinkt
tot in het walhalla Roubaix.

Zo rijden wij een monument
dat zich de eeuwen herinnert
en al eens donkermoe wordt
in de hondenstiel van de pedaalslag.

Eindigen doen wij halfstok
waar poëzie zijn ereronde plooit
rond de laatste piste van
het heldendom

daar waar de zege gewonnen wordt
door een restvuur van daden
en ook de tweede sterft in zijn flank.


Geert Jan Beeckman

Foto: Stephan Vanfleteren



Vrij naar Rinus Michels

op de bodem van de zondag
liggen de keien er ontspannen bij
zeg maar vredig

de aanval wordt breed aangekondigd
verkenners en waaiers van pelotons
voeren de opmars uit, springend van kei naar kei

overal loert de onbekendheid
en boots on the ground is in principe not done

een druppel olie voedt bij Arenberg de slagkracht
toch door foute inlichtingen op het slechte been gezet
in werkelijkheid een vals plat zonder dekking

en zonder logistieke aanvoer
de blindganger gaat grenzeloos door, voorbij de limiet
de meet is de deadline, bloedrood en toch hagelwit

waar soms iemand zich te vroeg op de borst slaat
je zou kunnen zeggen: slecht voorbereid
en verliest




De tweelingbroers Van Dijke

Ik weet niet goed wie Tim is en wie is Mick?
Alleen hun Zeeuwse moeder weet het.

Beiden werden geboren in Goes in het jaar 2000
en dromen ervan ooit de Hel van het Noorden
als winnaars uit te te rijden op de piste van Roubaix.

Vroeger reden ze van Zoutelande naar Zierikzee
op de Zeeuwse dijken tegen de zeewind
straks rijden ze op de kasseien naar de roem.

Maar misschien is het nog te vroeg en moeten ze
eerst nog wat zwiepen
zoals de boompjes en bomen in de noordwestenwind.




5-7-5

'Gewetensbaiku'

Wordt het klimaat er
beter van als je renners
(bijna) ten valt brengt

Miel Vanstreels 

'Een ongemakkelijke
waarheid als een haikoe'

Kan je nog koersen
in orkanen, ijswater,
gesmolten asfalt?







Klassieker

twee banden luisteren naar klinker en kassei
de tegenwind van verplaatsingsdrang
doet stof opwaaien op de laatste vrieskougrond

voordat de nog onwennige wielen verzanden
sissen de banden achter een orkaan van woorden
over de waterdiepte in menig karrespoor

wat is er mooier dan het schillen van voorspelling
wanneer een ijzeren wet in ongelijkheid smelt
en waterig afziet van oplaadbare brandstof

het lijkt op fietsen in een doodlopende loopgraaf
banden doen trekvogels na en kiezen de kortste weg
zonder hun vleugels vroegtijdig te strijken

ze zwalken pas na de streep in het beloofde paradijs





De Witte van Siena

Ernest Claes krabt zich ondergronds in de haren
wanneer hij Tadeus bijna heilig ziet verklaren
in zijn stofrace die met kilometerslange wolken
van oneetbaar uitwaaiend tarwemeel wordt vervuild.
De Witte van Zichem herleeft in het kopje van
de verwachte winnaar die gewoon zijn ding doet:
harder trappen dan de tegenstand die moedig
tegenspartelt maar genadeloos verzuipt
in zoveel ongeziene overmacht.

Heel even duikt een stuk vervuild verleden op
waarin blond geverfde rennerskopjes dienden
om zwarte trucs zichtbaar wit te wassen.
En ik denk: is dit anno 2026 nog het geval
of kent de Sloveense pletwals zijn door voorgangers
fors bekladde klassiekers niet en las hij Claes
eerbiedig in een onberispelijke vertaling?





Strade Bianche 2026

Zaterdag zal mijn hart weer wilder en sneller slaan 
voor de gefilmde beelden van het historische Siena
voor de stofwolken en valpartijen op de gravel 
en het grind of gewoon op de harde grond.

Wie zal daar dit jaar winnen? ik denk dat ik het weet:
die zo sportieve atleet en poëet Herman Gorter
of anders die rijdende Ronsenaar Louis Vervaeke.





DE MOVE VAN MATHIEU

Omloop Het Nieuwsblad 2026

De Molenberg wacht verstild op de renners
die op de kasseien traditioneel een vuurwerk
uit hun opgespannen dijen zullen laten knallen.
Op het molenhuis met zijn triest stilgevallen rad
hang ik al jaren op plexiglas lyrisch aanwezig te zijn,
een verbale ode van een vals bescheiden fiere dichter.
O vanitas en contradictio in terminis in één zin.

Maar anno domini 2026 verschuift mijn lofzang
van de mini-berg naar de klassiekerreus genaamd
Mathieu Van der Poel die als derde de klim aanvat
met in kop en kuit de schotklare punch waarmee hij
zijn verwacht verschroeiend werk hoopt te doen
tot voor hem renner twee plots onderuit glijdt,
hij heel even de linkervoet aan de grond zet en
met een ongeziene sublieme reflex rechtop blijft,
een magische move waarop alleen hij patent heeft.

De rest, Muur, Bosberg en Ninove zijn geschiedenis
in de schaduw van deze loepzuivere acrobaat 
die glanst in elk goedkeurend supportersoog.





Februari

De Vlaamse akkers
dampen van verlangen - waar
blijven de coureurs


Miel Vanstreels


Stijn Streuvels als fietsende ramptoerist

Hij had toen geen snor maar een knevel
als een omgekeerde koersguidon. 
Hij had geen automobiel maar een fiets 
waarmee onze held naar de rampen van de Groote Oorlog reed. 

Niemand of niets kon hem doen remmen of vertragen. Of deed hem zomaar afstappen.   
Misschien alleen een onverwachte donderslag onder een heldere hemel.  

Met zijn ijzeren rijwiel fietste hij om alles zèlf te zien, want hij wilde geen leugens horen en geen 
verzinsels. 




HULST 1 FEBRUARI 2026 WK VELDRIJDEN

MATHIEU VAN DER POEL SCHRIJFT GESCHIEDENIS

De oer-Hollandse windmolen draait triomfantelijk rondjes
in de regenzwangere lucht op deze Lage Landen Hoogdag
van bier en braadworst kwistig gekruid met het rennerszweet
dat in de hitsige supportersogen openspat.
De atleet met de fenomenale corpus-allure
van klassieke Griekse standbeelden zweeft
als een albatros over het met een joelende massa
bevolkt parcours, behendig als een oranje hinde,
met een motor die al de rest doet tegenpruttelen,
een Ferrari in een race tegen deux chevaux-tjes.

Hellingen, waterplassen, haakse bochten en afdalingen:
ze krimpen in hun open gevecht met de renner die perfect
genetisch klaargestoomd de tegenstand vernedert en
met sierlijk gekrulde letters vloeiend geschiedenis
schrijft in het met modderdruppels bespat boek
van het winters koersen langs knotwilg en sloot.

Ergens hoog in de grijze lucht krijgt Mathieu
zonder enige twijfel de zegen van Eric De Vlaeminck,
die nu haast verdwenen andere heerser in het veld.
Sic transit gloria Fiamminghi.


willie verhegghe 



Masseurs

Hij wrijft ze zachtjes aan, de benen
Glijdt iets harder langs glad geschoren schenen
Even knijpen hier, even schudden daar
Aandacht geven doet wonderen, echt waar

Het hoofd zit aan het lichaam vast
Voor renners vaak een ondraaglijke last
Even schudden hier, even knijpen daar
Zo snel ben je met het hoofd niet klaar

Wrijven, kneden en masseren
Dat is allemaal te leren
Het hoofd dat moet je eens proberen

Er zijn hele slechte, en ook hele goede benen
Komt dat nou echt allemaal vanuit hun tenen?

De echte macht zit tussen de oren
Als je bij de winnaars wil behoren


Gerrie Knetemann



De renners krijgen een musette aangereikt in Roeselare in het jaar 1938

De stad Roeselare zag zwart van het volk. Het was een zondag
en de Ronde van Vlaanderen was voor velen geen kermiskoers
maar een feestelijke lentedag.

Romain Maes hield zijn beide armen op het stuur en Pol Maes
hief zijn linkerarm hoog in de lucht om zijn musette te grijpen.
Velen staarden naar het komende peloton met Sylvère Maes.

Niemand dacht al aan de Italiaanse Duce of de Duitse kanselier.
Niemand droeg toen al een helm en een blikkerende zonnebril.
En wat werd er uit zulk een musette snel gegrepen en opgegeten?


Hendrik Carette



Esprit de Noël à Paris

wat zou ik graag het vals plat op fietsen
vol bravoure de rotonde slechten en terug
de honderdduizenden steentjes en meer negeren
nondeju, wat zal dat hard gaan

of toch eerst even van mijn deelfiets stappen
voor een moment van reflectie bij het graf
van de onbekende soldaat en wie weet een renner
wie zal het zeggen

om als ware veldheer te controleren
of de Avenue des Champs-Ėlysées naar behoren
recht is aangelegd en dan hoog op de boog
gedeukte en arrogante auto’s scannen

die toeterend extra rondjes om de kerk nabootsen
en vooral de avondlijke fietsers lof toezwaaien
die ik – 16 euro lichter – verbaal zal ondersteunen

zij zijn de helden, die roekeloos blik, sirenes
en blauwe zwaailichten negeren
wat een oase moet de Tour in al haar vezels voelen

als alleen Dior, Rolex en Dubai om aandacht vragen


Bert Struyvé



De verlamming en het einde van de wielrenner Albert Ramon (Brugge, 1920 – Eeklo, 1993)

In Waarschoot waar de automobielen niet remmen
maar door de dreven en de smalle wegen razen
werd hij aangereden en voorgoed verlamd.

Hij arriveerde op de meet in Eeklo in het Meetjesland.
Gods wegen zijn hard geasfalteerd en onberijdbaar.




De weg

je neemt je hart mee
naar het hoogste punt
van de Col d'Izoard

wat het bezwaart trap je
er in het dal al uit
zodat de kloof gedicht

de bochten lichter
en je aandacht bij
het uitzicht blijft

het blauw wordt ijl
en zuiver als je verder
stijgt door maanlandschap

je hijgt en huivert uit
legt een lege hand tegen
de pilaar van oude stenen

haalt koude adem
voor je keert en daalt
met zwaar verzet

je kent de weg





Het geheim van Tadej Pogacar

Hij is een soort van bergbewoner
en Sloveen; geen bange protestantse Deen
en staat al vrij snel aan de aankomst terwijl
de anderen nog moeten rijden.

Hij rijdt rustig tot hij het echt voelt kriebelen

en hij plots het hele peloton openrijt en achter zich laat
en alleen de beste achtervolgers hem in de verte volgen.
Hij valt niet snel van zijn fiets of van zijn hoge troon

en blijft minzaam voor iedereen
want hij blijft een eenvoudig wielerfenomeen.


Hendrik Carette



Doordraaien

kon ik maar altijd doordraaien
met mijn wielen, mijn balhoofd, mijn ketting
alle scharnieren en mijn ganse bottengestel
zo mooi en zo godallemachtig stijf

en nu op het punt van verweken, terwijl het vet glanst
olie zich vastklampt aan mijn derailleur, in verwarring
want ik wil voort, voort de wijde wereld in

een mens kan zijn rug rechten
o ja, maar ik verkies de jachthouding vanaf geboorte
zelfs als mijn banden nerveus ontspannen

hoe houd ik dit een winter vol?

blijkbaar normaal, dat ik bestoft moet blijven leunen
wanneer iemand zonder omhaal en mededogen
strandt in zijn profane boekenslaap


Bert Struyvé


DE TREK VAN EL TRACTOR

Ik ben de fiets van de vent die het peloton
ment, ik ben de Trek van Tim Declercq.
Mijn ketting staat altijd strak, mijn frame
is gemaakt voor het echt labeurwerk.

Ik ben de fiets van de ware tempobeul.
Mijn pedalen vertalen zich in kilowatt
en paardenkracht, mijn verzet zo groot
om de tegenstand klein te krijgen.

Ik ben het vehikel van El Tractor, van hij
die langs ’s Heren wegen een karrenvracht
aan coureurs achter zich aanzeult.

Ik ben het rijwiel van de toegewijde, van de
gids en de gangmaker. Van hij die altijd harder
koerst voor een ander dan voor zijn eigen.