Tour de Corona 21

De vergroening van de aarde
begon zo'n 500 miljoen jaar geleden
wolfsklauw en boomvarens domineerden
de aardkorst
dit was het eerste Eden
nog zonder bloemen en verleidelijke geuren

Eén van de oudste bloemensporen
is 98 miljoen jaar oud
slechts enkele gekleurde blaadjes
rond een vruchtbeginsel
Men schakelt insecten in voor de bestuiving

Anno 2020 slikt Lukas Pöstlberger in volle strijd
een bij in, beëindigt zo zijn tour
Sam Bennett behoudt zijn groene trui
Sören Kragh Andersen bestuift de akkerogentroost

meneer o. bewondert het Eden van de Schilder


Corona Tour 20

Er ligt nog sneeuw op de Mont Blanc
en wij leggen op de wereldkaart, ik en ik
Fraternité, Fragilité et Résistance

Er ligt nog altijd sneeuw op de Mont Blanc
maar de grenzen tussen Ecuador en Polen smelten weg

Wij haken onze fietsen in elkaar, ik en ik
haspelen onze namen en gedachten in elkaar
Kwikipaz & Carakwatio, ik en ik
vegen elkaars gezichten uit het stof

tot één brede grijns, ik en ik en het gemis
wisselen goosebumps op de huid

les rois Marron Glacé et Meringue samen op de taart
Gâteau Mont Blanc met dikke klodders slagroom.


Corona Tour 19

Het wonderkind uit Zipaquirà
is nu onraadbaar grauw en musselijk
petieterig Icarusje met een tsjilpje
zijn nacht ruimt gele dromen op
rugnummer 1 zorgt altijd voor rugproblemen

terwijl in New Mexico, Texas, Arizona
honderdduizenden vogellijkjes worden gevonden
zwaluwen, vliegenvangers, grasmussen
nog enkele hese 'tsjérrrrs', monotone 'triels'

blijft ergens nog in Frankrijk
een nutteloos gevecht
om groene trui
een strohalm
in een brandend braambos

Dit zijn de namen:
Bolsonaro, Bennett, Lemarchand

Je kan ook beleggen in bosbranden en angst.


't Is stil in de Jumbo

Wordt Primoz vandaag
door Tadej diep in het rood
& uit het geel gefietst


Corona Tour 18

Driewerf hoera, er zijn mondmaskers in de juiste kleur

De wereldbrand kleurt oranje
het gif verspreidt zich in wrange tongen
en het tegengif orakelt
'het koelt meteen weer af'

Tony Martin lijkt een goede brandweercommandant
met zijn flikkerende ogen
er zijn nog 157 bidonhouders
nabij les Gorges du Guiers Mort

Egan Bernal ontpopt zich tot waterdrager
maar ook dat helpt de wereld niet
het blijft pompen en verbranden

Lennard Kämna, een verkoper van regendouches
doet verschrikkelijk zijn best
en wint die ene rit

Er zit een lichtknop aan de dingen
maar in het hoofd van Agent Orange
slaan stoppen door


Corona Tour 17

 'Herbronnen,' zegt de commentator van de wielerwedstrijd
meneer o. duikt weer in de gedichten van Szymborska
Uitzicht met zandkorrel op de flanken van de Grand Colombier

Michal Kwiatkowski La Pologna! La Pologna!
leest geen ijzige gedichten
met wollen handschoenen aan
hij is dienaar in het team van de verliezer
zijn taal is kiezel in de mond

Een bergrit vergist zich niet, maar houdt wel van een grapje
Ooit kwam Froome de berg op zonder fiets
Wij letten graag bij herhaling op het kadukke loopje

Michael Gogl, fijne snor
op de lip, cello op de rug
slalomt de berg op
maar is meester van de dalende lijn

'Herbronnen,' zegt de commentator
Snorro was ooit een begenadigd skiër.


WOUNDED KNEE OP LE GRAND COLOMBIER

De haarspeldbochten liggen als een anaconda
rond de indianen uit het verre hooggebergte
van Colombia: Bernal, Quintana –alleen Uran overleeft-
door een herrezen John Wayne-in-Jumbo-Visma-outfit
met een Winchester van hun dampende paarden geschoten,
een beeld dat heftig pijn doet aan mijn betraande ogen
want ik ben fel fan van elke Indiaanse revanche
na al hun door conquistadores vergoten bloed
in de eeuwen dat Zuid-Amerika het schietkraam was
voor de christelijke god van kanonnen en musketten.

En ja, er hangt nu ook nog een leerling-filosoof
tussen de touwen: Guillaume Socrates Martin,
de met flauwe gele inkt (af)geschreven rennersstem
op het elitair papier van Le Monde.
 

Tour-chauvinisme

Zo ergerlijk als
de  Sky-trein ooit was - zo gaaf
is die van Jumbo


Tour Corona 16

 Het is een verzameling van bange koorknapen
meenden de kenners
gevangen in een breekbaar net
het zeepbellenreservoir van Sunweb

maar de knaapjes zingen uit volle mannenborst
klimmen baldadig op het podium

Er was het Kyrie van Hirschi (baard in de keel)
Het Sanctus in de greppel (een beetje overstuurd)
van Tiesj Benoot
het Gloria in Excelsis Solaris Telam
van Soren Kragh Andersen - een sprookje

terwijl Arensman, Eekhoff, Leknessund
(uitverkoren omwille van hun klinkende namen)
alvast hun hun stemmen oefenen in een ander land

Het is een roedel jonge wolven in volle zon
ze springen gretig op elkaar met hun what-the-foks
bij elke overwinning, klinken met champagne
niet met gestolen miswijn


Tour Corona 15

 heel vrij naar Yehuda Amichai

De mensen voor het scherm zien altijd
de helden in de bergen
maar de renners in de bergen zien enkel
de schimmen in het eigen hoofd
Dit is een oude waarheid al sinds het ontstaan van de televisie

Tussen scherm en bergen speelt zich het echte leven af
emoties sturen hoogtes of mogelijke hinderlagen
meneer o. moet blijven kijken
om levens te redden
hij durft haast niet het hoofd bewegen
uit schrik Romain Bardet
die al zijn kracht haalt
uit twee blaadjes sla
een half plakje kaas
en aanmoedigen, aanmoedigen
omver te blazen
'Het is dat hij zo makkelijk breekt'

Pas na de uitzending komt het onheil
Romain Bardet zal niet meer starten na een zware val

meneer o. schermt zich nu af

En voor het gedicht dat hij geschreven heeft
schaamt hij zich voor de zwarte regels
het onheil dat hij heeft gesticht.


Quizvraag

Koersen in dienst van -
welke knecht heeft het mooiste
meejuichpalmares?


Tour Corona 14

 Aux nom d'ombre et lumiére
de kleine Benoit bad
niet voor een gele trui
maar voor een trui met bollen
in de gekste kleuren

Heel lang nadat de winnaar
van het podium is verdwenen
moedigt Benoit Cosnefroy
de menigte aan om te zwaaien
met een witte zakdoek
Hij zingt en juicht
'Le lac du Puy Marie'

rijdt trots op een speelgoedberg
zoals op zijn eerste kinderfiets
met twee speelkaarten tussen de wielen
Schoppenheer en hartentien

Zijn kinderlach zit in de lift
van schaduw naar avondlicht.


Tour Corona 13

 Merelbeke is geen plaats
voor zwarte ooievaars

Je kan ook twijfelen aan het bestaan
van zwarte ooievaars, eenhoorns
lone wolves in het peloton

Tussen Saint Léonard de Noblat
en Saint Honoré d’Honeur
maalt de herinnering met groot verzet
Allez Poupou!

Er rijden ook enkele filosofen in de Tour
Gematigde sceptici, tedere anarchisten
Guillaume Martin, een Schopenhauer op wielen
“Overwinningen zijn van binnenuit ervaren oorzaken”
Een Nietzsche van de middenberm
“Het knarsen van een ketting is onfatsoenlijk”

En de milde Hirschi met de hamer van de twijfel
“Ik twijfelde al van voor de start
en toen ik voorop ging rijden
werd de twijfel alleen maar erger
Ik twijfelde ook nog na de finish, dus ik vermoed
dat ik besta”

Er ligt een dode tak op lijdensweg
die gaat hangen aan een wereld
van witte merels en gezang.


Tour Corona 12

 Na al die jaren komen er gaten
in een groene trui

(meneer o. ligt met zijn hoofd
onder een groene deken
te dromen van een groenere wereld

hij trekt een verbeten sprintje
tegen de trumps en de bolsonaro's
die hem met kop en schouders
bijna hebben ingelijfd)

Peter Sagan verliest zijn groene aureool.


Norbert de Beule

Tour Corona 11

De koerskapitein hangt als een natte dweil
verslagen voor het zwarte scherm
Er is een permanente dreiging

De windmakers treuren om te weinig windkracht
De praatjesmakers verlangen naar een nieuwe echokamer
en meneer o. tekent het tweede bezwaarschrift

tegen de ontbossing en de plastificiëring
van de democratie
door de windbuilen van INEOS
maar houdt toch de adem in

bij elke nieuwe val in wielerregiment
'Toch niet weer Pavel Sivakov?'
de grenadier in het team in schaliedekkerblauw
die vecht tegen windmolens, wijngaarden en ravages

van vluchtheuvel naar vluchtheuvel
van breekpunt naar breekpunt
naar splinterend bot

De koersdirecteur blijft hangen als het zwarte vod.


Norbert de Beule

Tour Corona 10

Marie Blanque zingt de hele dag
'Through nature to the love of human race'
De prille Marie Blanque
met bergbloemen in het haar
en blanke verzen in het hoofd

Marie Blanque dicht de hele dag
de kloof tussen verbeelding en kopzorg
ze juicht als ze een renner ziet
met dichterlijke naam in witte trui

Marie Blanque zingt de hele dag
"My trust is in the white of jersey"

'Begroet door een bezielende wind'
leest plots het shirt van Marc Hirschi

'Whoosh, whoosh ... what are whords whorth'
bekt de winnaarstrui van Tadej Pogacar


Norbert de Beule

Supportersleed

Diep bedroefd ben ik
omdat zijn hoofd & benen
mijn hoop ontgeelden


Miel Vanstreels

Tour Corona 9

Du pain, du vin et Romain Bardet
meneer o. spreekt al een aardig mondje Frans
maar zijn kleine held komt weer ten val
en Pinot gris ligt ontkurkt in lappenmand

Het lijkt een dag voor Tataren en Slovenen
die zich slingeren door een berglandschap
maar uiteindelijk snijdt Nans Peters
met messcherpe neus de overwinning aan

Notre-Dame, Sacré-Coeur et Brigitte Bardot
meneer o. bidt nog een aardig mondje Frans
Monsieur Bardet neemt nog 2 seconden


Norbert de Beule

Tour Corona 8

Je kan maar beter je rugnummer
stevig kleven
bij zo'n waaierrit

Je zal maar zo' rennertje zijn
in een volmaakt witte trui
het nummer 131
aan flarden
zien veranderen
in vrijdag 13


Norbert de Beule

Du déjà vu / Du jamais vu

- de putsch van Wout-

Je onderdanig uitsloven voor de kopmannen,
met de kop kilometerslang pal in de wind,
urenlang alert slalommen in een slangslingerend peloton:
dit is zonder te rekenen je eigen vonnis tekenen,
dit neigt naar altruïsme pur sang op twee wielen,
dit is du jamais maar ook du déjà vu,
de nieuwe koerskeizer van Herentals
die met lachrimpels tot achter de oren
met zijn bodemloze krachten speelt maar zich
daarna zegevierend over de eindmeet katapulteert,
voor ongeziene Tourambiance zorgt en
in coronacafés alle mondmaskers in de lucht doet vliegen,
een orgie van bier en supportersplezier.


willie verhegghe

Corona Tour 7

"De leegte van die levens schokt me"
van zij die er niet in slagen champagne te doen knallen
of zelf te knallen na 2.700 hoogtemeters of meer

Zij die niet kunnen klimmen met een klaplong
gekneusde ribben, geblokkeerde rug, dubbele beenbreuk
zonder zicht op ruïnes en rotsblokken

De leegte van wie leven zonder de letters
CCC, UAE, EF en NTT
van lege koffers in Saint-Hippolyte-du-Fort

De leegte van degenen die niet kunnen leven
met de stilte van hartgespan en blaassilene

Die leegte van mijn leven ligt me
denkt meneer o.
Er is geen afzien van verbeelding
geen mes in de rug bij het ademhalen.


Norbert de Beule

Wout primus in Privas

Ach, de magistrale lendenrukken waarmee hij
in Privas elke tegenstand verlamde en sprintend
pure streling werd voor het veeleisend supportersoog,
wij, kleine Belgen, zijn plots gezegend met een reus
die, eens hij van zijn carbonpaard is gestapt,
aaibaar als een teddybeer te lachen staat en geholpen
door de Franse zon voor menselijke warmte zorgt.

Kort voor de finish werd Montélimar doorkruist,
het was alsof een sliert hardnekkig kleverige nougat
de wielen van de tegenstanders aan het asfalt deed plakken,
Wout gaf gas en snelde iedereen voorbij,
een jachtluipaard die naar de finish klauwde.


willie verhegghe

Tour Corona 6

" 'k zal u wel klein krijgen, bengel"
meneer o. ligt met zijn reusachtige leeshonger
languit op de sofa van zijn tante Alice
te lezen in De Witte van Ernest Claes

Die bengel wordt vandaag een honderdjarige
meneer o. heeft nu het verzwakte oog
in het onooglijke, hij blijft zoeken
naar een Blonde Pijl in het Blue, Blanc, Rouge

of zo'n Tadej Pogacar in witte trui
die driemaal zout strooit op het staartbeen
van Pavel Sivakov die wonden likt

Dit is een ponykamp, een fietsspeldenparadijs
een sprong in het ongewisse
appelation d'origine contrôlée


Norbert de Beule

Tour Corona 5

Vandaag heb ik goede benen
om te schrijven
meent meneer o.

Ik heb het rechterbeen
van Wout Van Aert
het linkerbeen
van Primoz Roglic
de gelukshelm van Tiesj Benoot

Vandaag schrijf ik mezelf
uit de wielen
win de wedstrijd op één been


Norbert de Beule

Tour Corona 4

Het regent oude wijven
op de belegen Route Napoleon
La Veuve Cliquot tikt hard
op alle drinkbussen in het peloton
Joséphine vicomtesse de Beauharnais
die nog altijd liegt over haar leeftijd
gooit met modder naar de renners

Terwijl in het wooncentrum Immaculato
de bewoners worden verwend
door een glazenwasser met ontbloot bovenlijf
die hen leert zwaaien naar de regen
zet Anthony Perez op elke klim
Benoit Cosnefroy een rode neus
in de bitse strijd om bollentrui

O, bergkoning te zijn voor één rit
en dan stomweg vallen over lege drinkbus.


Norbert de Beule

Tour de France 2020

op grijze toppen met groene flanken
kerken en kapellen
in zo'n hoogte, korter bij de hemel
is het goed bidden
voor vallen en opstaan

in het dal over de grijze linten
trekt de bonte karavaan
berg op en berg af
naar een nieuwe finish
de helikopter gaat over oranje dorpen

het is keren en wenden
door tunnels en langs grind beken
de hoop duurt het langst
voor een eigen kans
als het shirt vol namen maar is gezien

Dumoulin, mijn favoriet gaat op zijn reet
als chauvinist bibber ik mee
ik voel zijn geschaafde knie
zijn klassement ligt op schema
de stad van het podium, Parijs

een paradijs voor victorie kraaiers
is nog ver; wie het hardst mag kraaien
vandaag nog onbekend
het samengeraapt geel-zwart bewijst ijver
de beste wielluller schrijft een vers


Jack Jacobs 

Tour Corona 3

Dertig paarden op verschillende plaatsen
tussen vredig Normandië en woelige weilanden
werden in Frankrijk ritueel verminkt
Vaak werd het rechteroor afgesneden
Bij één paard werden organen verwijderd

Als ik maar vaak genoeg
mijn handen in de lucht kan gooien
houd ik mijn vader wel in leven
denkt de nerveuze Julian Alaphilippe
Elke rit wordt zo een ritueel

Voorlopige vrijheid is een vorm van hechtenis
ook aan de gesloten poort van de Provence
Schuchter groen hecht zich aan dode takken

Er is tijd voor hartslagen, polshorloges, wattages
Schildklier, milt, alles wat nog op de lever ligt


Norbert de Beule

Tour Corona 2

Lamentevole -
als een gebroken knieschijf
gaat de zon weer op

Het wordt de Ronde van de Lappenmand
Robert Gesink
wacht nog op een schouderklop
een begroeting zonder kleerscheuren

"Ooit zet ik de tijd stil"
mompelt meneer o.
hij neemt een muziekblad voor de mond
en vraagt de gitarist om langzamer te spelen
Adagissimo en devoto

Het is zo'n zondag
dat niemand weet waarom

Het wordt bidden
voor het heiligbeen
van Gaudu en de la Cruz
en snikken, snikken

om de overledenen
in deze vreemde tijden
gemaskerd en oorverdovend traag.


Norbert de Beule

Tourstart 2020

Veel dromen halen
de finish niet - asfaltueus
uit elkaar gespat


Miel Vanstreels

Tour Corona 1

meneer o. verontschuldigt zich
als hij per ongeluk
drie meter voorsprong neemt
op de glijbaan naar de Mussendreef
Hij schuimt de straten af

Tony Martin spreidt
de vleugels van de kraanvogel
en maant tot rust
maar het helpt niet
de renners blijven vallen
Goudhaantjes, groenlingen, pluimgewichten
Hup Bennett hup

Maar er is een beer in Grimmstadt


Norbert de Beule

Vive la France

Le Tour is hors catégorie, monsieur
En boven regels en bon sens verheven
Le grand depart wordt coûte que coûte gegeven
Vandaag in Nice, begrijp dat nou, parbleu!

Le Tour Dopage was al vrij stupide
Wordt dit een nieuwe ramp: Le Tour Covid


Frits Criens

Federico van T-olé-do / Federico de T-olé-do

In de arena van het hooggebergte zal hij para siempre
de grootste toreador blijven, deze klimmende El Cordobes
op twee rubberen bandjes die zich op de hete flanken
van de Puy de Dôme tooide met lava van de Auvergne
als een lauwerkrans van heet zweet om het hoofd.

Het sierlijk golvend haar, de ogen van vuur,
de pezige benen waar maar geen eind aan komt,
de lange spieren als soepele bruingebrande lianen
in een oerwoud van wentelende wielen,
deze koersadelaar met shirtpluimen van wol en
de ijzeren klauwen rond het glanzend kromstuur,
zijn lichaam ongenadig heersend  in de strijd bergop.

En dan het ballet van koerssacrale namen op de borst:
Margnat-Paloma, Faema-Guerra, Terrot-Hutchinson,
met als gevleugelde uitschieter het team van 1959:
Tri-col-filina-Coppi/Condor-Kas. Colcondor pur sang.
Ze staan hoog en fier in het granieten lijf van Alpen en
Pyreneeën geschreven, elke dag opnieuw weerklinkt
op de Mont Faron de echo van hun goddelijke klanken.

...

En la arena de las altas montañas, se quedará para siempre
el torero más grande, este El Cordobes escalando
en dos correas de goma que en los flancos calientes
del Puy de Dôme se adornaba con lava del Auvergne
como una corona de laurel de sudor caliente alrededor de la cabeza.

El cabello elegantemente ondulado, los ojos de fuego
las piernas nervudas que nunca terminan,
los músculos largos como lianan flexible marrón quemada
en una selva de ruedes giratorias,
esta carrera águilla con mechones de camisa de lana
las garras de hierro alrededor del manillar curvo brillante,
su cuerpo dominante sin piedad en la batalla cuesta arriba

Y entonces en el pecho el ballet de nombres sagrado en el ciclismo,
Margnat-Paloma, Faema-Guerra, Terrot-Hutchinson,
con el pico con alas el equipo de 1959:
Tri-col-filina-Coppi/Condor-Kas. Colcondor pur sang. (sangre pura)
Estan escritos altos y orgullosos en el cuerpo
de granito de los Alpes y los Pirineos,
todos los días de nuevo resuena en el Monte Faron
el eco de sus sonidos divinos.


willie verhegghe 

De Koers Wacht Op Iemand

Na iedere horrorcrash
Na iedere bloedwonderige val
Als de dokter voor ‘n leven vecht
& de wielerwereld in het dal
een kaarsje brandt
Denk ik steeds weer
bij vertrek
de Koers wacht wel degelijk
op Iemand


Marco Hendriks

Mijn Fiets Bij Het Kerkje Van Bocht 7 van Alpe d’Huez

Mijn Fiets Bij Het Kerkje Van Bocht 7 van Alpe d’Huez
Is een gedicht
op zich


Marco Hendriks

Brutta caduta di Remco

of de  Lombardische tragiek anno 2020

De trappist stond klaar voor het feest na Como.
Tot plots.
De Muro di Sormano was als kaap kundig gerond
maar de kleine broer ervan  -een echte muro -
brak de premature euforie in stukken,
Remco ging met brute allure en spectaculair overboord,
een val die meteen aan Roger Rivière, Wim Van Est en
al die andere tragische ravijnduikers deed denken,
even zag ik de schim van Casartelli die als een Walkure
met zwarte vleugelslag het decor doorkruiste.

De brutta caduta van Remco als een bladzijde van Ovidius
die uit zijn literaire sarcofaag Icarus bovenhaalde en
de hoop van ons Belgenwielerland met krassende pen
aan flarden dichtte, o fatum van Grieken en Romeinen,
o ongenadig harde sport die kampioenen maakt en kraakt.

In gedachten steek ik voor Remco een kaars aan
in het Santuario della Madonna del Ghisallo,
het heiligdom van de koers waar Bartali en Coppi
vannacht gegarandeerd over hem zullen waken.


willie verhegghe

Berustend besef

De plot van vandaag: iemand die iets deed.

Iemand was de held en kwam uit ons midden.

Hij bracht een deel van de dag met fietsen door, langs schapen en
koeien, in een berustend besef van een oude orde der dingen die
plaatsmaakt voor een nieuwe.

Evenzogoed gebeurde er niets opwindends onderweg en de held
probeerde zich ook niet beter voor te doen dan hij was.

Effies nam hij het leven exact zoals het kwam.


Ton van 't Hof

Critérium du Dauphin(é) Wout Libéré 2020

- na de eerste rit Clermont-Ferrand - Saint-Christon-en-Jarez-

Zelfs de met een straat voorsprong
rapste wielerdichter der Lage Landen
zit nu nagelbijtend zonder woorden,
de bovenaardse Van Aert is hem te snel af,
de Dikke Van Dale en superlatieven volstaan niet meer
na het goudgeel van de Strade en de Prosecco
uit de Via Roma-fontein van San Remo:
le nouveau Dauphin est arrivé au Dauphiné: santé!


willie verhegghe

Brabançonne in San Remo / Geuze Eylenbosch in Polen

'Omnium Gallorum Belgae fortissimi sunt.'
Julius Caesar in ' De Bello Gallico'/50 v.Chr.

- voor Wout en Remco-

Wat 'n koningskoppel en nationale tandemtrots:
Van Aert muilbandt met zijn frisse jongenskop en
imposante dijen in San Remo op de Via Roma  
de dolle Franse pitbull Alaphilippe en ontvangt
daarna de warmte van zijn Sarah en ouders
die als een tedere wind over hem komt gewaaid,
de Poggio-puist plooide zich slaafs naar zijn grinta,
dit was koers op het scherp van de gulden snee.

Oostwaarts de andere ongeslepen diamant,
koers-Jerom Remco die wielerwetten aan 
zijn koersschoenen lapt en de spartelende tegenstand
gewoonweg ongegeneerd uit het wiel rijdt,
een ongeziene krachtexplosie uit de  eerder kleine body,
een talent dat aan de grote Merckx doet denken,
in de Poolse Ronde over de eindmeet met het rugnummer
van oorlogsslachtoffer Jakobsen in de lucht,
een ontroerende hommage met tranen overgoten.

In San Remo luisterde Wout naar de Brabançonne
terwijl in Brussel een peloton krachteloze politici 
het met mekaar aan de tricolore vlaggenstok hebben.
Ik trakteer Wout en Remco graag op een geuze,
Schepdaal laat zijn Eylenbosch opnieuw gisten!


willie verhegghe

WOUT STRADE BIANCHE VAN AERT

Op de klanken van Paolo Conte
in zijn ode aan campionissimo Bartali
schud ik schrijvend het gezouten stof van Wout,
weg die geelbruine mix van Toscaans grind
dat renners tot woestijnsoldaten van Rommel maakt en
hen in het hemels Siena van de  bloeddoorlopen ogen en
de demarrerende duivels van de voorbije dag verlost.

Vincitore Wout, brok genadeloos graniet op gravel
met de ontwapenende lachrimpels, de blonde kuif
op de knappe kop vol gracieuze grinta:
old fashioned renner naar mijn hart,
nooit holle praat met die diepe zware stem,
als het moet maestro in modder en winterse kou,
op de strak klassieke Piazza del Campo
de horrorcrash in de Tour stijlvol uitwissend
met de magistrale kracht uit de herwonnen dijen,
Caesar over de hoestende koerscohorte in Siena.

En als niet te versmaden toetje op de koerstaart
het zalig zwanger vrouwtje geduldig wachtend
op de verwekker van het kleine coureurke
dat victorieus opspringt bij zoveel prenataal geluk.


willie verhegghe

Welkom in Drenthe

Wij zien het als een plicht u te plezieren
zodra u op tomtom de route weet
kunt u hier ongestoord vakantie vieren

We zien het als een plicht u te plezieren
in ’t bos verbergen wij de wilde dieren
en op de hei zijn schapen bij de vleet
Zodra u op tomtom de route weet
begint per fiets de oefening der spieren
en als u de hotelnaam niet vergeet
kunt u hier ongestoord vakantie vieren

We zien het als een plicht u te plezieren
geen volk dat u een warmer welkom heet
De vloerbedekking is hier kamerbreed
in ’t bos verbergen wij de wilde dieren
en op de hei zijn schapen bij de vleet
Zodra u op tomtom de route weet
begint per fiets de oefening der spieren
en als u de hotelnaam niet vergeet
en onderweg geen streekgerechten eet
die maag en ingewanden knap verstieren
kunt u hier ongestoord vakantie vieren


Gezienus Omvlee

Strade Bianche

Witte grindpaden-
een stofferig vagevuur
vol engelenzang


Miel Vanstreels


Fausto

Wielrenner zou ik zijn. Afdaler of tegen de tijd.
Iets van een vader oreerde dat voor de afdaler die ik was
geen bergen bestonden – de fiets die ik nooit kreeg

was mijn kostbaarste bezit. Een God zou ik zijn:
Hij die schaduwen over de dingen legt. Op alle plaatsen
zou ik zijn. Van alle plaatsen – in de hemel of op de aarde –

verbleef ik het meest in de hel. Het werd een God met gebreken.
Van het één kwam het zwerven. In de armen van ademloze verten
Te slapen, het leek me wel wat. Anadyr, Dikson Bay: we raakten

allengs het noorden kwijt. En ook de Noordkaap zou al snel vervelen.
Voor het leger schoot ik veel te kort en ging als wetenschapper op zoek
naar het pertinente. Wetten te ontdekken waar geen geval voor

bestond – een eerste stap in de verbeelding. Schrijver dan maar.
Het lek in de taal met woorden te dichten. Een banddikte van God
verwijderd wanneer hij in geletterd zwart schaamrood schrijft

en op de lippen van de witte dame woordenloosheid spelt


Hugo Verstraeten

Passo dello Stelvio

With great legs
life is a climb
hors catégorie

Met superbenen
is het leven een klim lang
hors categorie


Miel Vanstreels

Goed en slecht nieuws

Niemand heeft zo’n mooie lange naam als de piepjonge
verleidster en veldrijdster Ceylin del Carmen Alvarado.

Niemand heeft zo’n mooie lach, zulke slanke bruine
benen en zo’n bos zwart krullend haar onder de helm.

Maar helaas ze heeft al een vriend en een minnaar:
Het is de acht jaar oudere winnaar
van de jaarlijkse Kattekoers in Ieper van het jaar 2012.


Hendrik Carette

Steven

Broodnuchter klimgeitje
Bijnaam de kleerhanger
Oogt deze Tour
Stoïcijnser dan ooit

Prachtig dat iedere
Wielerdeskundige
Plots overtuigd is
Dat alles zich plooit


Huisdichter Cornelis

Fons De Wolf

De renners hingen
in zijn wiel,
de vrouwen
aan zijn lippen;
de renner met
een sexappeal
waaraan geen een
kon tippen.

Maar na de tippen
van de wolf
volgden snel zijn hielen –
hij verkocht zichzelf
in starters, remmen en
in vele autowielen

totdat hij liever
onderspitten dolf:
nu zijn begrafenissen, zerken
handjes naar zijn kolf.


Frank Pollet

Groepsfoto

we pakken de foto erbij
ze staan er allemaal op: de zondagochtendgroep
strakke kabels, slanke zadels, in carbon verzonken
op een terrasopstapje, naar lengte van gewicht

sterke takken van dezelfde hardhoutstam
klaar om de kasseien te teisteren

maar nu even niet

het voorkomt verstrengeling, geen tak
raakt de ander aan of kruist
een oude boomgaard met beslagen aanvalslust

nu even niet

is als de meidoornhaag langs al te holle wegen
het vervangt de valwind uit een onverwachte hoek
verkort de noodzaak van een brede waaier

hoe meer de herinnering van tijd verglijdt
hoe minder pijn de steenweg lijdt
een hoekje krult tot glimlach, een randje blijkt slijtvast
zelfs de specie van verstijfde löss verstuift

en dode takken vergeten plotsklaps zelf te vallen


Bert Struyvé

Annemiek

Eindeloos de weg te gaan
Als zij het lijkt een opwelling
Het peloton laat staan
Nooit vertoond de voorstelling

Die crazy girl ons toont
Meter voor meter zo blijkt
Wordt moed vandaag beloond
En haar palmares verrijkt

Buiten dan weer binnen
In Shepherd’s Dog een kroeg
Op Harlow Hill het kippenvel

Tranen als wij haar met oorbel
Die zij lang in stilte droeg
Gruwelijk mooi zien winnen


Huisdichter Cornelis

Zadelziekte

Alsof alle zadels bilonrijp geworden zijn omdat
fietsen niet meer op de ploegwagens staan

verteren ze vette happen naast gesloten friettenten
klimmen langs de bonkige wegen nu grauwe algen

klinken zoevende spaken ver weg nog in het geheugen
van renner en publiek het snot voor de ogen

mag alleen achter lapjes van onooglijkheid overheid
trekt finishlijnen voordat een start begonnen is

bidons liggen lek te zijn tussen alle  wielerzooi
geen mens neemt koers of kermisattractie op

laf bier piepschuimt in overvolle vaten bruist niet meer
tussen peloton en wegpiraten van de koers

slippende wielen liggen in stilstand stapels banden
wachten snakkend naar verlossing zoevend geweld

klinkt in later wellicht muzikaal staccato
de vraag is slechts

wanneer


Kees van Meel

Tactiek

Op tweebaans fiets- en jaagpaden
en op smalle binnenwegen
fiets ik schuin, links achter mijn lief,

op onze eigen weghelft blijvend
dwing ik (door niet te wijken)
breeduit kletsende tegenliggers

om ook achter elkaar
of op z'n minst
op hun eigen weghelft
te pedaleren,

bijna geamuseerd
wacht ik af
of zij

met een boze, verongelijkte,
verschrikte of (zelden)
schuldbewuste blik
reageren


Ode aan mijn nieuwe ligfiets

We leven op het vlakke, op vaste bodem,
en toch  - en dus - streven we naar omhoog. 

Julian Barnes, Hoogteverschillen 


In Zonhoven zocht ik en vond ik
een mooie rode ligfiets
want ik wilde niet meer vallen
op het harde beton
of op de gladde stenen van een natte steenweg.

En met deze driewieler rijd en glijd ik liggend
onder de zon en onder de wolken 
als de gekke zoon van een baron
door de polder met een snelle vaart
zoevend op het jaagpad aan de Napoleonvaart.


Hendrik Carette

Huub Sijen

Niks leuker dan een wielercarrière
samenvatten in een versje,

neem nu Huub Sijen uit Maastricht,
twee jaar na elkaar Nederlands
kampioen bij de onafhankelijken,

twee keer tweede en twee keer
derde in het NK bij de profs,

drie keer gestart (en uitgevallen),
in de Tour, één keer in de Vuelta,

de Maas-Peel-Mijn
gewonnen

tweede geworden
in de Waalse Pijl

maar ook vijfde
in Luik-Bastenaken-Luik

en elfde in de Ronde
van Vlaanderen,

menig coureur droomt
van zo'n palmares,

in het WK van 1948
kwam Huub als tiende
en laatste over de meet,

Briek Schotte had danig
huisgehouden (op zes
sneetjes eigen gebakken
krentenbrood)

maar in 1941 was het Huub
die IJzeren Briek na zestien
rondjes over dezelfde
Cauberg geen schijn van kans
op de zege bood


Miel Vanstreels

In mijn fietsbidons

In mijn fietsbidons bewaar ik soms liters gele limonade
en soms ook heel veel moedermelk
vermengd met een lepel met levertraan
maar toch was ik nooit een lid van de Witte Melkbrigade. 


Hendrik Carette 

Tour 1992

je overnacht in Epen
je droomt van de etappestart in Valkenburg
het peloton stroomt al de hele nacht
gejaagd door je wielerhart
en buiten stroomt het even hard
maar dan van de regen

nat tot op het bot het zoveelste liftgebaar
toch nog onverwacht een laatste sprint
als een ruim bemeten auto remt

druppels afschuddend als een hond schuif je
bij de redders op de achterbank
de chauffeur taxeert zijn vracht vorsend
en meldt op getrainde toon ‘ik los het startschot’

opgeworpen drempels van hesjes en agenten
worden moeiteloos genomen, een blik
naar binnen, een tik aan de pet
en de wereld opent zich

bij de start een snelle greep van onze held
in het dashboardlaatje
en met de glimlach van zijn eega
tweemaal een ‘Invitation Jan Janssen’
met dank ook aan Bollé

zo betreden wij, alsof het de gewoonste zaak
is, de gekrulde hekken van het Village Départ
en vertrekken als laatsten


Bert Struyvé

Georges Claes jr

Geboren in het jaar dat zijn vader
voor de tweede keer Parijs- Roubaix
won

was hij uiteraard voorbestemd
om zelf ook coureur te worden,

hij reed voor ploegen als Watney,
Goldor-Gerka, Brooklyn

en won een keer of zes,
in Sinaai, Laarne, Bornem,
Mechelen en twee keer Tienen,

daar klopte hij mannen als
Bart Zoet en Walter Bouquet

maar het meest heroïsch blijft
zijn negende plaats
in de Ronde van Vlaanderen
van 1969,

met een achtervolgend groepje
spurtte hij, drie minuten na Gimondi,
om de derde plaats tegen Basso,
Bitossi, Verbeeck, Van der Kerkhove,
Hoban, Dancelli en Spruyt,

dat Merckx dat jaar
het hele peloton
in regen en storm
aan flarden reed

ach, de Kannibaal kwam
amper acht minuten eerder
dan Marino, Franco, Michele
en Georges over de meet


Miel Vanstreels

Vuelta in Coronaland


Geen buitensporig publiek of begeesterd klapvee bedient
in hallucinerende beelden en opsmuk kijkers tijdens de
voettocht door de Grote kerk geen feest der herkenning

de weg door het centrum loopt tijdelijk monumentaal dood
de wieltjes plakken niet aan de gravenweg met mummies
grafplaten met gehakte namen uit de middeleeuwen

een nieuwe plaag vervangt de gesel van pest en pokken
tast haast apocalyptisch over de aarde de mensheid aan
die apegapend naar adem snakt en lucht hapt uit bidons

even geen koersen meer in doodlopend wielerland
de hoop op spekgladde wegen en storm op kop heeft
tijdelijk plaats gemaakt voor een ongekend lange surplace

niet meer over wegen naar roem geplaveid door Gods zegen
maar eenzaam als verloren wieltjeszuiger in de slipstroom
van een voorlopig nog ongewisse stilstand


Kees van Meel

Breda met Vuelta 2020: de geplande voettocht van de renners 
door de Grote kerk deed veel stof opwaaien. 
Dat is nu (voorlopig) niet meer nodig

Recept

Gelletje zelfspot
bidonnetje ironie - zo
wordt afzien poëzie


Miel Vanstreels

Aan de buis verslingerd

Gekluisterd aan het scherm dat mij grijs aanstaart
mijn open ogen in de vergrote pupillen door

prevelen mijn lippen samengeperst welhaast in gebed
om beelden van levende have en gave Gods

waar eens wielrenners bij bosjes op kijkers vielen
de toeschouwers meesleurden in waanzinnige drang

opgewonden commentaren vanuit kelen schor over-
slaand van extase en dwangmatig schreeuwen

klinkt nu zelfs geen weemoed in de doodse waas voor
mijn blikken de warrige woorden zijn op slot gestampt

en nergens klinken de opgefokte kreten van winnaar
die tijdelijke godenzoon of dochter aan de finish

maar nu slaat de stilte van meelij weemoed angst
mij om de oren en alleen in het brein diep verstoken

van het verstomd rumoer hoor ik nog vertwijfeld echo’s
achtergrondgeluid van wat eens voor eeuwig

Vlaanderens Mooiste was



Kees van Meel

Fietsend over de heuvels

Fietsend over de heuvels
van het Mergelland
kruiste ik hen

wel vaker als ze
op training waren:

de gebroeders Harings,
Jan Krekels, Bennie Keulen,
Jo Maas, Ad Wijnands, Fred
Rompelberg, Jean Habets,
Danny Nelissen, Frans
Maassen, Marc Lotz,
Rob Ruigh, Wout Poels

en vanmorgen nog
Tom Dumoulin,

ik weet het, ik vraag
het mij ook af als ik kijk
naar mijn gezicht,
mijn lijf, mijn
lichaam:

hoe oud ben ik
in godsnaam


Miel Vanstreels

De gelegenheid vult de analen

niets helpt, noch lichtvoetig carboon
noch onverwoestbare Reynolds 500 buizen

op het moment dat
de Ronde van Vlaanderen en de Ronde van Drenthe
samen rondzingen, eenmalig eensgezind
maar geen kassei weten te slechten

op het moment dat
de gedragen taal van voorlichters
menig opschrift op een oorlogsmonument overstijgt
en de rondemiss haar ingelaste training voor
de diep onder de indruk-buiging afbreekt

ja dan
dan is de koersval compleet
het enige wat voorlopig in Parijs dichterbij komt
zijn de klimaatdoelen

Johan Cruyff blijft een fenomeen


Bert Struyvé

Aan 't Scheld

In uitgestrektheid slingert een
stroom zich naar de metropool
langs vruchtbaar akkerland

Wind speelt hier altijd
een blaasconcert
waar fietsers passie
delen

Stress losjes gewatteerd
waar kleine dorpjes
ondergedompeld in stilte
aan de horizon
verschijnen

't Scheld draait zich in
een bocht aan Bath
waar ruggen
keren, ...


Patrick Rottier

Schoon aan de haak

wat een geeuw achter de komma brengt
is niet meer dan zuurstof inhaleren voor de zomer
een lange winterhang aan de garagemuur
leidt tot stilstand in de adem van gewrichten

het balhoofd krijgt een stijve nek, de botten haarscheuren
en de kransjes smeken om wat mantelzorg
zelfs een zadel kan niet maanden roerloos blijven

de inkt van de oude toerkalender is allang verwaaid
in de kromming van windkracht negen
de lente nadert, hoewel het stevig kasseien klettert

op de Muur, je emmer halfvol is en je de druppel vreest
of juist een lek, na het regenvirus van een dag of twee

de fiets en jij, ze roepen om hun moeder en een lenteavond


Bert Struyvé

Misschien

Misschien hebben we hem
te veel en te vaak
overspoeld
met onze dromen,

misschien hebben we hem
te veel en te vaak
en altijd ongevraagd
het juk van succes
opgelegd,

misschien hebben we hem
te veel en te vaak
het plezier in fietsen
ontnomen,

misschien hebben we hem
te veel en te vaak
gehinderd
bij het volgen
van z'n eigen dromen


Miel Vanstreels

Het regent witte sokken

elk decenniumbegin voedt het risico
dat het snel witte sokken regent
als de ketting bergafwaarts toch weer
stampij maakt, waardoor een waterval
van drievierletterwoorden uit je mond klokt

hét moment volgens jou
dat je als geoefende zwanenzanger
aan de waterdragers een oud feit opdringt

zij vullen meteen gedwee de lege bidon
(milieu blijkt toch een dingetje in de koers)

als vanouds twittert jouw getrainde mond
in het microfoontje: nú alweer kramp in de ketting
geen idee door wie en waarom
tja, niets rolt zo slecht als een samenraapsel
ontregelde schakels, schalmen, pennen en bussen

de zelfsturende mening in de volgwagens
valt stil, versteend zelfs tot feit, starend naar
de eigen witte sokken en de jouwe

intussen bibberen op de beslagen zijruiten
de eerste regendruppels tot kunstwerk:
omhoog, omlaag, diagonaal en opzij
allemaal keuzewegen zonder wissers

hoe houdt een decennium koers
zolang witte sokken de geijkte weg befietsen


Bert Struyvé

Fabian weent

Hij kent het verschil tussen huilen van verdriet en van vreugde
nog niet, de kleine zoon die zijn mama om de hals hangt met
even hete tranen. Wat het betekent om kampioene te zijn is
hem volledig vreemd nog, hij wenst slechts dat zij lacht. Nog
een jaartje en hij zal roepen ‘Kijk eens hoe groot ik al ben!?’













Bert Bevers

Decemberklimaat

het begon
toen het vuur binnen met kracht gloeide
achter de gietijzeren muur
en buiten de waterkoude wind deed wat het kon

binnen, waar hij zich veilig droomde aan het plafond
de plek, waarvandaan hij vroeger de eerste bloem
purperrood op het zonsopkomstraam zag bloeien

de plek waar remkabels nutteloos voortleefden
lugs nog meer verstilden, buizen verzonken in stijfheid
een aandrijving zich versliep en elk begrip verdween
toen wilde hij eigenlijk wel

dat
ja, wat eigenlijk?
de uitvergroting van een verlicht feestelijk december
gedraagt zich zelden toegeeflijk, maar valt

voor een racefiets in het niet
bij het gedachteloos verkleinen van de winterstop
tussen duim en wijsvinger


Bert Struyvé

Bauke

Hun slavenarbeid is haast niet te doen
Vanuit mijn luie ligbank voor tv
Leef ik vol medelijden met hen mee
Met Wilco, Wout en Steven, Tom en Koen

Van Mollema toch ga ik zachtjes wenen
Mijn god, wat heeft die Bauke dunne benen


Frits Criens

Afscheid

Hij was en is bij Sunweb een mijnheer
Een klankbord voor het team, de kapitein
En in de koers het sturend, tactisch brein
Nu coacht hij jong talent naar roem en eer

Als realist plaveide hij bekwaam
Zijn rennerspad: Roy Curvers is de naam


Frits Criens

De renfiets wacht, wacht, wacht af


ik vond je, na een herfst vol regen 
in gebreke, aluminiumvirus en carboonmalaise
maar nog even stoïcijns als toen

sinds kort omringd met de koude mannenbroeders
die scherpe ijzers slijpen zonder ijs

en toch, jouw frame met de gebladderde pezen
hoe houd je het vol, wanneer een laatste zucht
door de buizen giert? jij die zwaar dooraderd bent
jij die te licht bevonden bent voor winterse taferelen

wat doe je hier nog? vroegen zelfbenoemde coaches
verzamel je onderdelen, vet je in tot stilstand volgt
de haak en ketting op hoogte houden je wel warm
hoewel vochtkringen zich vermaken op je huid

je floot voor het laatst het asfalt weg
in een zomers paradijs, je zong hard en piepte
al remmend bij een overdosis graden

de bocht om, maar zeker niet het hoekje
rust in vrede en herrijs


Bert Struyvé

Poupou in pace


Lente 2016, Saint-Léonard-de-Noblat: het stadje in de Limousin
ademt koers want dit is het rijk van Raymond Poulidor,
ik sta er voor de crèmekleurige villa met nr 14 en
aan het grijze hek een bordje dat verwittigt voor de hond
met een baas die te braaf is om bezoekers af te houden.
Na een druk op de bel blijft het hek dicht en ik op mijn honger,
dan maar een snel briefje in de bus en een paar dagen later
een vriendelijke brief terug. Met als surplus een gesigneerde foto.

Zo miste ik Poupou, zo blijft hij me op zijn sterfdag bij
als de grote en geliefde afwezige die overal present was,
de brede glimlach om de volle lippen, de sierlijk gestileerde benen
in zijn vele trouwe jaren met Mercier-trui om de borst,
het tatertaaltje als een met warme woorden gevulde musette.
Het rennershart ligt nu te rusten in het ooit zo sterke lichaam
dat bij gebrek aan adem de eindmeet heeft gehaald.
Maître Jacques Anquetil verwachtte zijn eeuwige rivaal,
zet zich klassiek in zijn wiel maar dan plots een spurt in op weg
naar een hemels lief, ach, Normandisch  playboy op een tijdritfiets.

Op dezelfde lentedag van het gesloten huis zonder Poupou 
wandel ik de Puy de Dôme op (fietsen is er niet toegestaan
wegens het hoog juffergehalte van dit vulkanisch natuurgebied):
ik proef het Tourzweet dat Jacques en Raymond er anno 1964
schouder aan schouder klimmend hebben achtergelaten,
o zalig door twee wielergoden gedistilleerd elixir,
o zoete smaak van door renners geproduceerd zout,
o gegarandeerde permissie voor deze contradictio in terminis !


willie verhegghe

Mijn ideale fietsroute

Ter hoogte van het voormalige eiland Cadzand spring ik
kwiek op het harde zadel van mijn zacht snorrende fiets.

Ik rij naar het noorden en stop even op de markt van Groede
waar ik rustig een groot stuk Groese paptaart eet.

In Breskens stap ik met mijn fiets op de stampende veerboot
en aangekomen op de overoever ben ik al dicht bij Veere.

En wind of geen wind; ik pedaleer als een deftige heer
naar Domburg aan zee waar de mooie meiden wachten.

In Zoutelande kies ik dan voor een zwarte boerenkoffie
en een broodje met jonge haring of maagdenharing.

En in Sluis kom ik weer thuis aan het eindpunt van de vaart.


Hendrik Carette

De kale vergankelijkheid

strip de zomer, nu het bladeren giet
de pomp, remblok, mogelijk een bel

haal de kabels in, wind ze om je vinger
ontneem de alleskunnermeter zijn positie
de derailleur, de cassette en de crank
buig de spaken uit, bind ze op
tot handzame bundel twijgen

verklaar inbusbout en moer vogelvrij
verzamel zorgzaam losse ledematen
je naslagwerk van zee, zand, bier

lycra, helm, zweet en vergeet niet
de belijning bij te vullen
van je eigen fietsgeraamte

de winter slaat gaten in ons geheugen
maar sloopt onder de schedel evengoed
mentale drempels, tot kale vlakten

zoals de kasseien op de Kapelmuur
vooralsnog
of kapelwit op le chemin des Chapelles

vooralsnog


Bert Struyvé

De wielrenner Zico Waeytens ...

... wil voortaan gaan boksen


Volgend seizoen horen we dan helaas:
Zico is k.o.


Hendrik Carette

Mosselen met friet

Postkaartkoersen over Brussels brede
banen. Terugkijken. Achterwiel
viseren. Detailzucht inprenten. Laatste
loodst ondankbare vierde Dalton.
Nagelbijtende Witte Graaf van
Vlaanderen, spanning in blauw
huis-houden. Kromme in
rechte. Ineos-frietje houdt
hotseat warm voor
Jumbo’s.


Met dank aan Michel Wuyts, José De Cauwer, 
Karl Vannieuwkerke, Renaat Schotte en Carl Berteele.

Anne Baaths

Madonna del Ghisallo

Als ik de bladeren zie vallen,
denk ik aan Lombardije,
aan een peloton dat zich langzaam
opwaarts richt in een langgerekt
gedicht, op weg naar de kapel
van Madonna del Ghisallo
waar klokken juichend beieren,
hoog uittorenend boven
het meer van Como.

En iedere keer verzucht ik dan :
was het wielrennen maar écht
een katholieke sport gebleven,
dan zou de pastoor mijn fiets
alsnog mogen zegenen.


Harmen Malderik

Grenzeloze dood

Naar aanleiding van een dood aangetroffen naamloze vrouw in de buurt van een kanaal op de grens van Nederland en België, totaal ontkleed en vermoord en een bekende jonge wielrenner, de hoop van een natie Bjorn Lambrecht, die verongelukt tijdens een wedstrijd in Polen.


Bjorg in het Poolse landschap verraden door beton
-leestijd van dit artikel twee minuten lees ik-
te kort om te redden te lang om te sterven
op deze weg van Chorzow naar Zabrze
zijn milt ritste de dood aan zijn magere lijf
riool van menselijke afvalstoffen werd hem
fataal in een innerlijke ontploffing

zij naakt geboren naakt gestorven mist zij niemand
mist niemand haar gelegen in groen grensgebied
ons nabuurland naast kanaal van Gent Terneuzen
doorboord door kogels tussen stille herten
een vredig verraden landschap door de dader
vrouw misbruikt in verminkt Adamskostuum

alle lyrische lof erna bestaat uit dode woorden
betekenisloze brabbeltaal op het einde
van elke dodemansrit van een bekende man
een onbekende vrouw die delen in gruwzaamheid
van een verloren leven


Kees van Meel

Mathieu van der Poel

Hij is uit een erkende stam ontsproten
Zijn ouders noemden hem terecht Mattieu
Omdat het vol en zuiver rijmt op Dieu
Een wielergod lag in hun zoon besloten

Zo'n kampioen als hij is, is er geen
Een Poulidor en Van der Poel in een


Frits Criens

Kermiskoers in Koolskamp

of het kampioenschap der beide Vlaanderen 

We zijn weer in de maand octember.
De zomer wil niet wijken
en de herfst komt er al
aan op de lange rechte baan.
Miel drinkt hier gretig bier
en vreet een worst voor de dorst.
Melanie ziet een zoon en een zonde
en in de verte daalt en zinkt de zon. 
Wie wint hier in de sprint
of komt alleen aan in de laatste ronde.


Hendrik Carette 

De Vuelta van dit jaar

De Vuelta is dit jaar niet voor verliezers of losers
die almaar vallen in de valkuil van het verlangen. 
Alleen een Sloveen uit Slovenië
wint hier op één been.
Luister maar naar zijn mooie passende voornaam. 


Hendrik Carette 

Gesmolten wit

we roken racefietsen
als ze door haarspelden slopen
wanneer ze tik voor tik schakelden
nerveus uitwaaierden

zich van de kou ontdeden
al stond de kraan wagenwijd open
poncho’s renden, een wiel sprong
de berg deinde op de helling

lang was de koers
als een gecondenseerde witregel
buffel van bedrijvigheid
met de geur van rentmeesterschap

nu vullen we emmers vol meetrapporten
uit een zee van volzinnen 
het maakt ons tot drenkeling, het verweekt
elk glad been en wat ooit was
meandert tot wetenschap

en maagdelijk wit? dat vloeit uit
tot een gesmolten ijsje op een aquarel
en de e-racefiets dan?
die is weliswaar ergens geboren
maar sowieso in het verkeerde lichaam   


Bert Struyvé

Hooggebergte

Klimmen tot ver boven
de boomgrens

bevordert de nederig-
heid van de mens


Miel Vanstreels

Duivels, zijn - ontbinden

Op de Aubisque heb ik
al mijn duivels ontbonden

mijn tour de force duurde
welgeteld tien seconden


Miel Vanstreels

Choco

Eigenlijk heb ik
maar één motto:

fiets je geregeld
lekker choco!


Miel Vanstreels

Benen, goede - hebben

In de bergen zie & voel je het
bij iedere pedaaltrap

hoe beter de benen
hoe mooier het landschap


Miel Vanstreels

Verzuren

Zolang zijn goesting
niet gaat verzuren

kan een fietser ver-
bazend veel verduren


Miel Vanstreels

Wielerdichter

Geef het woord maar
aan die lyrische poëet

zijn verzen zijn gedrenkt
in massageolie en zweet


Miel Vanstreels

Vals plat

Met veel tegenwind
op geniepig vals plat

m'n benen willen terug
naar het binnenblad


Miel Vanstreels

Opgeven

Opgeven of blijven vechten:
het is antwoorden op de vraag

hoe je morgen wil terug-
denken aan vandaag


Miel Vanstreels

Scheren, de benen -

Een man die gesoigneerd
wil pedaleren

moet hoedanook
zijn benen scheren


Miel Vanstreels

Pedaleur de charme

Ik ben niet bepaald
een pedaleur de charme

wie mij ziet fietsen
roept spontaan ocharme


Miel Vanstreels

Geen lente meer, geen wind die zingt in wielen

  -in memoriam Stef Loos-

De melancholie in zijn goede warme ogen
wanneer hij van op een foto naar me kijkt:
het is alsof Stef wist dat de nieuwe lente
hem niet meer zou zijn gegund.

Het noodlot vlakbij kathedraalstad Doornik:
ik denk aan de tragiek van Jempi Monseré
voor wie plots een wurgende wagen opdook,
een in de kiem gesneuveld wereldkampioen.
Ook Stef is weerloos, hij vliegt zich als een vlinder
tegen kil en niets ontziend metaal te pletter,
misschien zag hij in een flits nog allen die hem
dierbaar waren: mama Inn en papa Kris, broer Stijn,
vriendin Jana, grootouders, de vele vrienden,
een lange liefdevolle rij voor deze toffe jongen
die zijn sport met hart en ziel beoefende.

Zijn fiets flitst niet meer, geen wiel dat draait,
geen tikkende derailleur, alleen pijnlijke stilte en
een groot verdriet dat nooit geheel verdwijnen zal.
Blijft die mooie kleine troost: ploegmaat Remco
die uit elke nieuwe zegetuil de mooiste roos
naar Stef in zijn wielerhemel zenden zal.
En Stijn zal de fietsen van zijn grote held
met de zachtste handen blijven koesteren,
broederliefde die geen grenzen kent en
ook door de dood niet klein te krijgen is.


willie verhegghe

(De) Plus est en vous

- na de putsch van Laurens-

De Brugse Heren van Gruuthuse wisten het al
toen ze in de Middeleeuwen met hun lijfspreuk
duidelijk maakten  dat er meer in zat dan gedacht:
'Plus est en vous' dacht mijn Dender-buurman Laurens
toen hij van namiddag zijn staatsgreep pleegde en
in Geraardsbergen de BinckBank Tour binnenhaalde,
een zinderende zege die er al lang zat aan te komen.

Gisteren had ik het er met zijn ouders over,
het tikkeltje explosiviteit dat nog ontbrak
om zoonlief eindelijk naar de zegetuil te leiden,
vandaag was het bingo: Laurens kromde de rug
zodat alleen zijn Rio-kopman Van Avermaet en
de altijd lachende Oliver Naesen konden volgen,
de Muur en Bosberg waren zijn bondgenoten
met hun steil en koppig kasseikarakter,
de ban is nu gebroken, er zit nog veel meer in hem,
dit was de ouverture van een nieuwe wieleropera.

En supporterend samen met kleinzoon Arthur
begroette mio amico italiano Stefano Zanini
me attent claxonnerend vanuit zijn Astana-wagen:
die mooie Romeinse keizerskop van hem,
de brede glimlach uit het warme Varese,
zijn dankbaarheid voor mijn lyrisch laudatio.


willie verhegghe

Addio Felice

Felice Gimondi: een naam van puur muziek om
de vingers van de oren bij af te likken, bijna te veel
Verdi en Pavarotti om ordinair mee rond te fietsen.
En toch. Op de koersfiets was hij als een zwaan op
een meer van Wagner, sierlijk, een Ferrari op twee wielen,
snel ook, als glibberige pasta tussen hongerige lippen.

Zo zal hij bij me blijven, verenigd op de tandem
waarop ik met de verdwenen goden van de koers
mijn rondjes rijd, dus ook met deze campionissimo
met gitzwart Coppi-haar en de gracieuze sereniteit
waarmee Bartali zich naar de wielerhemel spurtte.
Nu rust het grote hart van Signore Felice,
stilgevallen tijdens een doodgewone zwembeurt
onder de dit keer te gulle Siciliaanse zon.

Eeuwige rivaal Merckx treurt en ik met hem,
ik hul me ingetogen in het zachte Salvarani-blauw en
schrijf de man uit Bergamo in gulden letters bij
in mijn op Italiaanse klanken wiegend heldenboek
als 'uno dei piu grandi corridori Italiani di sempre.
Addio, legenda, addio Felice Gimondi.'


willie verhegghe

Nummer 143

I.M. Bjorg Lambrecht

Hier staan we dan, Bjorg. Zoekend naar woorden
van troost. Naar een gedicht misschien dat poogt
en tracht en hijgt en zoekt naar een verklaring,
een uitleg voor het waarom van een dood die
geen enkele goeie reden heeft om waar te zijn.

Een ordinaire weg in een land dat Polen heet
op een striemende blauwe maandag in augustus.
Het bericht dat ons met verstomming slaat.
Waarom het lot zijn oog liet vallen op jou
die enkel puurheid was op een fiets, niemand
die het weet. Niet te geloven, niet te harden is het.

Voor altijd zal 143 jouw nummer zijn. Net als Jempie
forever 22. We tekenen, schrijven onze naam in
een register dat vol rouwende mensen staat.

We klappen met jou tegen een koud obstakel aan,
vallen met jou stil. Het ga je goed Bjorg, wie je was
en wat je beloofde blijft ons voor altijd bij.


Paul Rigolle

De tranen van Remco

in memoriam Bjorg Lambrecht

Bjorg zal hebben meegefietst
op die gebogen sterke rug van Remco,
een jonge tandem voor de eeuwigheid,
een tijdrit die de klok deed stilstaan.
Het tikken van de derailleur,
de wind die in de wielen zingt:
zachte treurmuziek van een kampioen
voor een kampioen die is stilgevallen
in de lente van zijn leven.
Eerlijke tranen van Remco die zijn overwinning
als bloementuil op het nog te delven graf legt en
zegt:  ‘This is one for some guys in the sky’.
En dan zijn ogen neerslaat.
Eenvoud van de jonge sterke man,
coming man for all seasons.


De dood in Polen

in memoriam Bjorg Lambrecht

 Ach, zo jong en sterk, pure toekomst op de fiets
die hem fataal geworden is, Polen als finish
van een veel te korte rit naar de eeuwigheid.
Een paar dagen terug nog bij Karl in de Tour,
Vive le Velo ligt nu als purperen lijkwade
rond het stilgevallen lichaam met het hart
dat plots alle kloppen heeft gestaakt.
Ik denk aan Monseré en alle andere engelen
die in de koers bruut zijn neer gemaaid,
ik proef de zoute tranen van het verdriet
dat nu bij de ouders en geliefden leeft en
buig mijn hoofd voor zoveel helse pijn,
een duister Grieks drama bij klaarlichte dag.


Victoria para la historia

De Spaanse pers schuwt  geen superlatieven en
spreekt ongeremd de taal der conquistadores,
alle monden en registers gaan open
voor het ongezien talent uit het Pajottenland
dat alles en iedereen aan flarden koerst.
Holland heeft  Campert, ook Remco en 90,
een  monument van woorden dat zijn oude dag trotseert,
wij Belgen houden het bij Evenepoel, 19 jong en
nu al hoog op de Parnassus van de wielersport.
Wij koesteren deze unieke diamant
die best ongeslepen blijft want nu al top,
San Sebastian ziet hoe een nieuwe blauwe god
met panache geboren wordt. 


Bonjour tristesse

Ik denk aan Françoise Sagan en haar stuntroman,
alsof deze grote literaire dame al een halve eeuw geleden
mijn jaarlijkse tristesse aan het eind van elke Tour voorvoelde:
de circustent wordt afgebroken,
de Notre Dame ligt geblust en geblutst,
de andere Sagan zorgt er nogmaals voor
dat zijn rivalen groen lachen,
de kleine indiaan Bernal rijdt geelgroots en
met zijn familie op de bagagedrager in zijn hoofd
door de finish van de lichtstad.
Super-Lotto-winst met de nieuwe McEwen:
de Champs Elysees ziet Caleb Ewan als een fusee
over de kasseitjes en de eindmeet flitsen,
een feest van kracht en korte beentjes.


Van Atomium tot Eifeltoren

of de Tour van 2019 in flitsen 

Brussel had de bollen van zijn atomium extra opgeblonken en
Grootmeester Merckx genoot van al het geel dat werd opgedolven
uit de goudmijn van 50 jaar geleden, een wielerschatkamer
met haast ongeëvenaarde rijkdom aan veelgekleurde truien.
De Muur van Geraardsbergen werd alle eer aangedaan
met een gretige Greg die zijn bollenoutfit snel zag verhuizen
naar Tim Wellens die de klimsmaak fel te pakken kreeg.
Tussendoor schonk de Tourmalet een orgasme aan Pinot
die wat later met een kapotte bil weende als een kind,
niet het kleine meisje dat op de schouders van papa
met wilde supportersogen haar held Alaphilippe aanmoedigde.
Naast de stoomtreinen Aimé en Thomas De Gendt was het
Colombia boven met good old Quintana en natuurlijk
vooral jonge snaak Bernal die zijn indianenvolkje
rond de totempaal van op zijn paard van carbon aan het dansen zette,
eindelijk werd alle blank superioriteitsgevoel op zijn plaats gezet,
zelfs hagel, sneeuw of modder konden dit feest niet bederven,
ik zie hoe revelatie Wout Van Aert thuis revaliderend geniet
van zoveel heerlijke eerlijkheid en van de immense kracht
waarmee ploegmaat Laurens de Plus zijn kopman
in Parijs op het podium duwt, altruïsme pur sang
in een sport die boeiend blijft ook al doet de commerce
haar best om er de heroïek en poëzie uit te verdrijven.
Vive le vélo, vive le Tour !



‘Il pleure dans mon coeur comme il neige sur le Tour’

                                                    -naar Paul Verlaine (1844-1896)-

We zullen nooit weten wie op de Montée des Tignes
als eerste door de finish zou zijn gegaan,
maar de Col de l’ Iseran sprak wel duidelijke taal:
mijn droom was in de maak met Egan Bernal
die als indiaan alle scalpen aan zijn gordel had.
Een lawine van hagel en sneeuw legt de Tour lam,
een bulldozer doet zijn stinkende best om te ruimen
maar ook de business van het wielerspektakel
hapert en stokt, hier is geen doorkomen aan
voor gekleurde ventjes op een frame van carbon en
twee onmachtig dunne bandjes die al slippen
wanneer een renner aan het niezen gaat.
Laat me een traan wegpinken voor de Colombiaan
die vandaag zijn land in vuur en vlam wou zetten
maar nu toch nog even de wet van de natuur
moet ondergaan voor het geel finaal
in de stad van Napoleon Macron
over zijn frêle schouders gaat.


Ach, de Alpen

Ook de strijdvaardige Hannibal trok ooit
over de Alpen (lees Titus Livius).

Waarschijnlijk te voet of klimmend en dalend
op de rug van een ezel of een paard
en wie weet, hoog op de dikke nek
achter de flaporen van een Afrikaanse olifant.

Maar niet op een flitsende fiets, nee niet
op een licht tikkende racefiets
over het asfalt van een asfaltbaan.


Hendrik Carette 

Sangre de Nairo

Met de stigmata van de lijdende renner op de trui
over de meet: de kleine donkere indiaan draagt
de bloedvlek als een rode groet voor zijn volk
dat hoog in Colombiaanse dorpen zijn naam scandeert.
Blanke mannen figureren in zijn schaduw als schuwe wezels,
hun koppen lopen rood aan, ze zweten hun verlies uit
in stilte en nederigheid en erkennen hun Meester.
Ik kniel neer voor het altaar van de koers en
smeek om een gekleurde winnaar van de Tour,
of hij nu zwart of bruin of geel is maakt me niets uit,
Bernal komt er aan, een pezig broertje van Quintana,
misschien moeten ze maar samen aan de slag gaan
om in Parijs een bruin kopje door de gele trui te wurmen.
Applaus op alle banken, zelfs van de gele….hesjes ! 


Vraagje aan de wielerliefhebbers

Wie is de beste, sterkste, snelste
en mooiste wielrenster in onze lage landen?

Is het Annemiek, Puck of Marianne?
Is het Jessie of misschien wel Jolien
is het Kaat of zou het toch Lotte zijn?

Ik weet het niet, ik weet geen reet
maar in de storende oortjes in mijn oren 
klinken geen namen als Machteld en Adelheid
zelfs geen Zulma, Zenobia of Zinalda
en helaas geen Salomé en geen Calamity Jane. 
 

Hendrik Carette

Maxime très fort

                                                                           voor mijn vriend Valrie

Ze worden niet altijd met de nodige égards bedacht,
de renners die zich uitsloven voor de roem van anderen,
ze gaan kilometerslang lang tekeer alsof hun leven er van afhangt,
malen de eindeloze afstand tussen opeengeklemde tanden,
de mond opengesperd boven de open rits van het shirt.
Zo zag ik vandaag Monfort in de wind op weg naar Nimes
tussen rijen dorstige platanen aan de slag met puur labeur,
de krachtige Ardennees die al jaren in de inkom van het restaurant
Le Vieux Chêne in Nadrin in zijn kleurenfoto staat te pronken.
Maxime is onze eigen Belgische versie van Tony Martin,
-genaamd Der Panzerwagen-, eveneens altruïstisch pure top.
Monfort, terecht met het woord sterk in de familienaam,
stevig gepantserd tegen luiheid en verval
zoals de tank die in Bastogne zonder oorlog staat te pronken.
Dit is het soort renners dat ik koester, voor hen kijk
als het moet urenlang naar het monotone koersen,
zij zijn de gladiatoren in de arena van de Tour.


Rustdag

Zij ziet de berg die hij beklimmen zal
de zon die het groen droogt aan een lijn
het geel dat verloren hangt over een balkon
versierd met jargon dat zij niet kent
de beek stil ruisend door het dal

Zo staat ze naar hem uit te kijken na al
die eenzame nachten in het verre vaderland
zelfs geen hond slapend aan haar voeten

In een microfoon spreekt hij woorden
in zijn nette vrijetijdskledij
gesouffleerd door de leider van zijn ploeg
het bedrijf dat hem te eten geeft
voor het fatsoen waarmee hij is opgevoed

En als hij zijn commerciële plichten heeft
vervuld moet hij zich weer snel verkleden

Voor de liefde is er nog geen tijd
want om te rusten moet hij bewegen
niet in bed, maar over ’s Heeren wegen


Harmen Malderik

De bevoorrading

Mijn verzorgers en verzorgsters, mijn masseurs en masseuses
weten wat ik moet eten
tijdens het klimmen en het dalen en vooral tijdens het freewheelen.

Dit zijn mijn verplichte keuzemenu’s voor het hele wielerseizoen: 
vier rijsttaartjes en twee groengele bananen,
vier geraspte appelen en een koude konijnenpoot,
vier rolmopsen in Luikse saus,
vierhonderd gram rauw rood vlees en een liter limonade,
vier broodjes gevuld met saucisson de Paris,
vier Geraardsbergse krakelingen en een liter groene thee,
vier kruisbessenvlaaien uit Maastricht,
vier broodjes met cervela en paardenmelk uit Koekelare
of gewoon vier droge worsten uit Koolskamp.

Dit alles om de vier dagen aangevuld met hormonen en ketonen
en in de winter minstens viermaal één liter verboden stierenbloed.


Hendrik Carette 

Als ik aan Pau denk ...


denk ik aan
Davide Cassani, de Italiaan,
en zijn ontmoeting
met de schoonbroer
van ‘n Mexicaan,

denk ik aan
al die wilde verhalen,
waarmee ‘t journaille
de voorpagina
van hun krant wilde halen,

denk ik aan
die avond in ‘t Mercure,
waar de Raboploeg
aan ‘t muiten sloeg,
ongelooflijk, ‘très dure’,

denk ik aan
Theo, van achter de Rooij,
voor even vuilnisman,
ingehuurd voor
‘t opruimen van de zooi,

zie ik Rasmussen,
de man, die ging voor ’t geel,
huilend op de achterbank,
‘t werd hem even te veel.


Nol van ‘t Wiel 

A la recherche du Tourmalet

19 juli 1999: ik pak met 52 jaar jonge knoken
vanuit hemels Lourdes mijn eerste col aan,
de Tourmalet -noblesse oblige -,
de altijd Lieve Vrouw heeft me uitgewuifd
van in haar grot, de dichter is haar dankbaar en
klimt daarna devoot zijn benen stuk om nog te zwijgen
van zijn leeggepompte longen die proberen om
een minimum aan zuivere Pyreneeënlucht te vangen.
20 juli 2019, twintig jaar en één dag later:
de zon brandt de renners naar omhoog,
Tim Wellens heeft de scalp van de Soulor
aan zijn bollenrijke body toegevoegd voor hij
aan de meer dan 2000 meter hoge reus begint.
Ik zie collega-dichter Patrick Conrad
zijn dagelijkse metamorfose van Ovidius ondergaan en
als renner van wiel wisselen, o dagelijkse poëzie
van velg en spaken.
Buurjongen Laurens De Plus duwt zijn lijf leeg
voor zijn leider en wordt daarna lijder.
La douce France deelt op de top harde meppen uit:
Pinot op een, Alaphilippe op twee.


Zelfportret als Romain Bardet

Ik zou zo graag mezelf volkomen doorgronden
tot in mijn droomvezels en mijn antidroomvezels
mijn antilichamen die mij dwingen om te falen
tot in het kleinste stofje in mijn spiedend oog

In mijn dromen sta ik vaak alleen aan de kant
Ik wissel van fiets halfweg de beklimming
stap dan even verder op een nog kleinere fiets
en dan verder … tot ik helemaal in het niets verdwijn

zoals een dichter die naarmate hij meer schrijft
anoniemer wordt, tot zelfs hij zijn naam vergeet
Wissen is een deel van mijn geschiedenis

In mij droomt die dichter: ik stijg boven mezelf uit
op de top van Tourmalet vanuit Luz- Saint- Sauveur
Die dichterlijke blik is wat mij nog redden kan. Of niet.


Norbert de Beule

Col du Tourmalet

Ja, voor een klimgeit viel het misschien mee
Mij lijkt het voor een rennerslichaam slopend
Daarom doe ik mijn klimwerk altijd lopend
Ik fiets gemakkelijker naar benee

In ‘t zadel kom ik nog geen molshoop op
Maar naar beneden rij ik vaak op kop


Gezienus Omvlee

De zomer van 2019

Welke memories is Tom
momenteel creating

overweegt hij serieus
een overstap
naar de Koningen 
van Ketonen

met wie zat hij laatst
op het terras van
In Kanne en Kruike

mag hij nu al
de pees leggen
op die knie,

zoveel vragen sjouwt
hij met zich mee,

geen wonder toch
dat ik hem een kaarsje
branden zag
bij de Sterre de Zee


Miel Vanstreels

De Vloek van Pau

19 juli 1990: ik zit in de Lotto-wagen op weg naar Pau
naast wielervoedstervader Braekevelt – hij ruste in vrede -:
voor ons rijdt het duo Bruyneel-Konyshev met in hun zog
Tourdirecteur Leblanc die ons soms autoritair het zicht belet. 
Jef vloekt af en toe, stil en op zijn West-Vlaams omdat
hij weet dat Johan in de spurt geen kans maakt
tegen snelle Dimitri uit het land der Karamazovs.
Het is bloedheet in Pau, Bruyneel zweet aan de meet
zijn verdriet uit en vult met Perrier zijn verloren vochtpeil aan.
19 juli 2019: ik vloek thuis haast mijn televisie stuk wanneer
Van Aert zich in een bocht en dranghekken te pletter rijdt,
de joviale Wout die ons een verloren winter deed vergeten
voelt en ziet hoe zijn droom uiteenspat op asfalt,
hier stopt zijn race naar roem tegen de tijd,
hier likt mijn sport haar diepste wonden.
Nog dit: cha-Pau Julian Alaphilippe !


Le bien Aimé

De Gendt de 2de zijn is geen geschenk in deze Tour
wanneer de nummer  1 de pannen van de daken koerst. 
En toch.
Een tijdje geleden zat ik bij Aimé thuis om te horen
hoe hij zijn toekomst zag: bescheidenheid troef
maar in zijn ogen zag ik het brandend vuur en
wanneer ik ook nog naar zijn benen keek wist ik:
deze jongeman heeft kans om het te maken,
het zit goed in het blonde kopje en aan spieren
geen gebrek, misschien wordt hij nog Le Bien Aimé
die op een dag de bloemen en het podium haalt.
Vandaag reed hij zich tussen loosers
op weg naar Toulouse de Strijdlust bij mekaar,
er was wat flets Frans gepruttel van een medevluchter
die niet goed verstaat wat koersen feitelijk is:
slim en sterk zijn, toeslaan als de tegenstrever
tekenen van zwakte toont en solo doorgaan
tot het ooit lukt.
Bien fait, Aimé en blijf zo doorgaan !