VENTOUX

                                                 Voor Tommy

Iemand zei me dat het iets
met je blijft doen zeker als daar
geen verkleinwoorden voor zijn
als zwart-wit het in herinnering
blijft halen van kleur.

Taal plooit als het een geheugen heeft
waar pijn eerst nog eenzaamheid verdraagt
dan een doortrapt hart krijgt
tussen de kaalslag van een maanlandschap.
Het loopt nog steeds mensen in
het valt nog altijd in slagschaduw
waar het verlies van een pedaalslag heerst
tot een leven naast een lijf wordt gelegd.

Het blijf hangen het ene oog in
maar nooit meer de beiden uit
want wat je blijft zien
berg die niet onderdoet voor een rouwkapel
hondenstiel die in zijn flank sterft
eerst het zwijmelen nog
maar ook hitte had
geen medelijden.

Vijftig jaar geleden is nog altijd de tijd
dat iemand voor de top uit het zicht verdween
geel wou halen de hoogste prijs betaalde
voor het doodgaan van meer dan een luchthartige tong.

Het heeft zijn monument
het is een klimwoord voor altijd
prachtig uitzicht voor de gevallen held
nog steeds komt hij de bocht om
voor de laatste ademtocht
op de rug van de naam Ventoux.
Als hij voorbijkomt vergeet je eigenliefde
liederen voor de zegebloemen
want er zijn geen bomen op weg naar nergens
er is geen redding in aantocht
zo dus dat alles blijft strijden tegen wind en doem
dat je buigt en daarmee groet.

Geert Jan Beeckman